En als we zeggen écht nooit, dan bedoelen we ook écht nooit.
Ook al is de ‘omvolking’ waar ze het er bij het Vlaams Belang soms over hebben een complottheorie volgens zij die de waarheid bepalen, toch is ze voor de man en vrouw in de straat de realiteit. Je hoeft geen raketgeleerde of ‘extreemrechtseling’ te zijn om tot die conclusie te komen.
Met één voorbeeld, toen ondergetekende enkele decennia geleden naar de middelbare school in een vrij landelijk dorp ging, zaten daar welgeteld drie moslims op school. Als zij wat te eisen hadden, dan stootten zij op een njet. Zij waren stevig in de minderheid, zij moesten zich maar aanpassen aan de rest.
Vandaag gaan onze kinderen naar dezelfde middelbare school. Vandaag zijn de klassen veel diverser dan toen, en is ongeveer één op tien moslim. Op zich is dat nog niet zo veel. Nu krijgen ze wel verschillende eisen ingewilligd. Zo stond er tijdens een recente week Zeeklassen geen varken op het menu, bijvoorbeeld. Nu maakt onze dochter, die mee op Zeeklassen was, daar geen punt van. Zolang ze haar dagelijks vlezeke maar kreeg en geen veggieburgers hoefde te smikkelen.
Waar zij soms wel een punt van maakt, en onze zoon op diezelfde school trouwens ook, is dat ze af en toe van hun islamrekker maken. Naar andere leerlingen toe dat hun allah de beste is van allemaal, en dat die sakkerse ongelovige Vlamingen hen maar beter aan zijn voeten kunnen werpen als zij niet in de hel willen belanden. Maar blijkbaar ook naar leraressen toe, dat zij zich dringend wat meer bedekkende kledij moeten dragen. En dat ze als vrouw eigenlijk niks te zoeken hebben voor een klas, maar dat ze thuis zouden moeten zitten, kuisen en kinderen kweken.
Van waar die ontboezemingen uit eigen leven? Wel, omdat nu deze kop in Vlaanderens grootste gazet staat. Die gazet die zich opwerpt als zijnde de enige brenger van de waarheid: ‘“Vrouwen horen alleen in de keuken te staan”: 1 op de 3 leerkrachten merkte al radicalisering bij een kind in de klas’.
Dan denk je als normale mens: ah, fijn dat het nu ook eens in de krant staat, dat sommige moslimkinderen zich misdragen in de klas. Want als het probleem eindelijk erkend wordt, dan kan er eindelijk eens wat aan gedaan worden.
Da’s echter verkeerd. Wie verder leest dan de titel, die ontdekt dat het niét de moslimjongeren zijn die stout zijn in de klas. Jongeren van twaalf die vinden dat vrouwen ondergeschikt zijn aan mannen, dat zijn blijkbaar gastjes die ‘toxische mannelijkheid’ toepassen, omdat ze aanhanger zijn van Andrew Tate.
Blijkbaar vallen er in de scholen ook keiharde uitspraken tegen leerlingen die anders geaard zijn, of zich laten aanspreken met hun/ hen. De daders zijn niét diegenen van wie ze in hun thuislanden lgbtq+-mensen van de daken smijten tot ze morsdood zijn, maar wél aanhangers van extreemrechts. Jongetjes die vinden dat leraressen niet voor de klas horen maar thuis, in de keuken? Ook al extreemrechts! Een meisje met een ebbenhouten huid verklaart dat ze vaak van die extreemrechtselingen hoort dat ze maar terug naar Afrika moet, om katoen te gaan plukken.
En dan zijn er ook nog problemen met vermaledijde antivaxers. Domme egoïsten die nu nog, zo veel jaar naar corona, durven beweren dat die spuitjes gif zijn.
Kortom: één op drie leerkrachten merkte al radicalisering bij een kind in de klas. Die radicalen die het probleem vormen, zijn toxische mannen, extreemrechtsen en antivaxers. En de aanhangers van profeet Mohammed zijn nog zo’n brave kindjes!
Tja, als je het probleem niet wil erkennen, dan kan er natuurlijk ook niks aan gedaan worden.
