Offroaders van het zuivere soort zijn zo goed als uitgestorven. SUV’s, die tegenwoordig heel erg populair zijn, zijn namelijk als verwende zakenvrouwen met een modderfobie. De nieuwe Land Cruiser is echter nog een pure, onversneden terreinwagen. Al is nieuw relatief, want onder dat retrokoetswerk schuilt een combinatie van oude getrouwen, moderne gadgets en een dieselmotor waar vadertje staat een aardige cent aan verdient.
De eerste indruk
Weg zijn de ietwat moderne lijnen van de vorige generatie. Deze nieuwe Land Cruiser lijkt uit een tijdmachine te zijn gestapt, rechtstreeks uit de eighties, met een knipoog naar de legendarische 70 Series. Denk: hoekig koetswerk, een strak gesneden kont en rechthoekige koplampen. Al waren die kijkers van het exemplaar waarmee wij een weekje onderweg waren, rond. Maar dat was een inmiddels uitverkochte ‘First Edition’.
Met z’n 4,92 meter is hij intussen groter dan ooit, maar tegelijk een fractie smaller dan zijn voorganger. Dat klinkt als een dieet met effect: hij oogt gespierder én strakker. De LED-koplampen, afgeronde bumpers en het venijnige knikje in de raampartij geven hem nét genoeg moderne flair zonder z’n stoere smoel te verliezen.
Onder de kap
Diesel is dood? Zeg dat maar eens tegen deze Japanner. Onder dat hoekige lijf klopt nog steeds een bekende motor: een 2.8-liter viercilinder diesel met 204 pk en 500 Nm koppel. Dat blok kenden we al van de vorige generatie, maar volgens Toyota kreeg het een opfrissing, wat dat ook mag betekenen. Helemaal nieuw is wel de achttraps automaat die, net als voorheen, al dat geweld naar de vier wielen stuurt.
Met die cijfers trek je probleemloos 3.500 kilo voort, en daar draait het hier ook om. Geen sprintjes tegen een Cayenne of fluisterstille EV’s, wel trekkracht, controle en onverwoestbaarheid. Verwacht geen sportieve brul of fluwelen loopcultuur, wél een dieselgerommel dat je in de verte al hoort nagelen als een boer met een missie.
Het rijden
Tijdens onze testweek gebruikten we ‘m voornamelijk als ‘auto’ om van punt A naar punt B te geraken. Daarbij rijdt de Land Cruiser als een niet echt verfijnde SUV. Dat komt natuurlijk voornamelijk door de nagelende en luidruchtige, maar wel niet kapot te krijgen krachtbron. Met die ‘slechts’ 204 pk is hij niet bijster snel, maar zo’n auto koop je dan ook niet om sprintjes te gaan trekken. Op het asfalt is hij wel comfortabel afgeveerd en voor een vluchtheuvel hoef je eigenlijk niet te remmen.
Als we een ‘SUV met ietwat terreinambities’ testen, trekken we weleens richting zandpaden nabij de Lilse Bergen, maar daarbij leek de Land Cruiser wel te denken: “Is dat nu echt alles?” Tijd dus voor het grotere werk, zo dachten we. We struinden het internet af, op zoek naar offroad-routes in ons Belgenland. We vonden al snel een website waarop er verschillende stonden. Alleen: de meesten hadden een waarschuwing ‘Rij niet alleen, want je rijdt geheid minstens enkele keren vast en dus moet er een andere 4x4 mee om te trekken’. En ook: ‘Opgepast: deze route gaat een stuk (of meerdere stukken) over privéterrein’ of ‘door bos waar het eigenlijk niet mag’.
Nadat we die dingen eruit filterden, bleef er eigenlijk nog maar één route over die ons toch nog spannend genoeg leek: die vertrok vlakbij Durbuy, om te eindigen nabij Aywaille. Wij dus daar naartoe.
In de provincie Luxemburg reden we van het asfalt af, naar beneden op een smal bospad. Eens beneden reden we door een riviertje, waarna enkele honderden meters slijk – jawel, zelfs in deze droge periode nog – waarna het vrij stijl bergop ging op een rotsachtige ondergrond.
Het spannendste stuk? Er was een boom over de weg gevallen. Er omheen rijden was geen optie. Ten eerste: dat was wel erg stijl naar beneden. Ten tweede: er stonden wel erg veel bomen in de weg. Rechstomkeer maken was ook geen optie, want daarvoor was de weg te smal. Achteruit rijden? Dat was een kilometer of twee, drie vooraleer we op een punt zouden komen waar we wel zouden keren en daar hadden we geen zin in. Over die boom dan maar? De bodemvrijheid van de Land Cruiser moest dat wel aankunnen. We schakelden ‘m in ‘Low 4’, tegen de boom aan… en jawel: los erover!
De rest van de route was niet zo heel spannend meer: voornamelijk wegen tussen de velden, waarmee je ook met een ‘gewone’ SUV die hoog op zijn poten staat, doorheen zou komen. Kortom: vooral het eerste stuk was spannend en echt wel offroad, maar toch zaten we bijlange niet tegen de grens van de Land Cruiser zijn kunnen.
De prijs
Wie ‘stoer’ en ‘functioneel’ zegt, denkt meestal niet aan een prijs die je buurman met zijn BMW X5 spontaan doet grinniken. Toch betaal je minstens 89.980 euro voor deze Land Cruiser. En nee, dat is geen typfout. Zes jaar geleden kostte zijn voorganger nog zo’n 42.000 euro. Meer dan het dubbele dus.
Daarbovenop komt in Vlaanderen een torenhoge BIV van een slordige 12.000 euro, plus een jaarlijkse verkeersbelasting van 1.566 euro. Toyota belooft later nog een mildhybrideversie, maar die krijgt gewoon dezelfde dieselmotor, dus reken niet op fiscale opluchting. Gelukkig kan je ‘m wel als lichte vracht laten inschrijven, en die ombouw biedt Toyota slim genoeg zelf aan.
Ons verdict
De nieuwe Land Cruiser is een eerbetoon aan z’n roots én een fuck you naar alles wat tegenwoordig SUV heet. Hij is knap (wij kregen tijdens onze testweek heel wat complimenten over de looks), compromisloos, en zo capabel in het terrein dat je je afvraagt of pakweg de Atlas-bergketen wel een uitdaging vormt. Maar op asfalt blijft het een ruwe bolster. De motor klinkt als een tractor, en de prijs is aan de hoge kant.
Toch heeft deze Land Cruiser iets dat je nergens anders vindt: karakter. Of je ‘m koopt? Alleen als je écht weet waarvoor hij dient — en dat is meer dan wat stoeprandjes nemen bij de Delhaize. Toyota weet dat ook, en beperkt de oplage voor Europa tot 25.000 stuks. Geen zorgen: die zijn zó weg. Zelfs met die prijs.
