Honderd dagen narcistische waanzin in het Witte Huis.
De zelfverklaarde gezant van god, regeert nu 100 dagen over de VS en de rest van de wereld. Maar zelfs god kent beperkingen, zo blijkt. "Een kunstmatige mijlpaal," noemde Donald Trump zelf ooit zijn eerste honderd dagen in het Witte Huis. Terecht, zo blijkt nu. Wat oorspronkelijk een triomftocht moest worden, veranderde in een etalage van mislukkingen van ongeziene proporties. Dan hebben we het niet alleen over de oorlog in Oekraïne of de chaos rond importheffingen, maar vooral over de paradepaardjes die Trump zelf zadelde — en die hem nu de rug toekeren.
Honeymoon? Welke honeymoon?
De eerste honderd dagen van een Amerikaanse president zijn traditioneel de wittebroodsweken van het Witte Huis. Franklin D. Roosevelt maakte er in 1933 nog een symbool van, door in een stormachtige blitz zijn New Deal te lanceren, het alcoholverbod omver te kegelen en vertrouwen in een gebroken natie te injecteren. Trump? Die slaagde er in om al na drie maanden het vertrouwen te verdampen dat hem op 20 januari nog min of meer gegund werd.
Vandaag keurt volgens RealClearPolitics een magere 46,1 procent van de Amerikanen zijn beleid goed. 51,6 procent vindt het pure rotzooi. Bij Gallup - de meest klassieke barometer van presidentiële populariteit - kleurt Trump als enige moderne president bloedrood na 100 dagen. Zelfs Fox News — zijn hofzender — peilt slechter dan vier jaar geleden. De man die zichzelf presenteert als "de grootste onderhandelaar ooit", heeft het vertrouwen van zijn landgenoten verpand voor een handvol loze beloftes.
Buitenlands beleid: gebakken lucht en mislukt machtsvertoon
Waar ligt dat aan? Simpel: beloftes zonder resultaten, spierballen zonder slagkracht. Trump beloofde vrede in Oekraïne, een doorbraak in het Midden-Oosten en respect op het wereldtoneel. In de realiteit bleef het bij schelden op NAVO-partners, halve annexatieplannen voor Canada en Groenland, en een ridicule poging om de Golf van Mexico te hernoemen tot "Golf van Amerika" op Google Maps.
En dan was er zijn militaire optreden tegen de Houthi-rebellen in Jemen. Een PR-nachtmerrie die vooral bekend werd omdat zijn minister van Defensie informatie deelde in een open chatgroep vol journalisten. Het leverder geen overwinning op, geen doorbraak en geen respect.
Ipsos ondervroeg twintig landen over hun vertrouwen in de VS. Zestien daarvan noteerden historische dieptepunten. Zelfs trouwe bondgenoten als Canada, Duitsland en Japan keren zich van Washington af.
Economie: van troefkaart tot boemerang
Trump erfde van Biden een (min of meer) gezonde economie — en slaagde erin die in recordtijd te vertrappelen. Tijdens de verkiezingen stond hij nog te pronken als de kampioen van de werkende klasse. Vandaag keurt 56 procent van de Amerikanen zijn economische beleid af.
Zijn importheffingen? In allerijl, zonder berekening en zonder plan ingevoerd. Volgens de onafhankelijke Tax Foundation kost dat elke Amerikaanse familie dit jaar gemiddeld 1.243 dollar. Het bbp daalt met minstens 1 procent. De chaos op de financiële markten is ondertussen het nieuwe normaal. Allemaal het gevolg van Trumps "beleid met natte vinger".
Wetgeving? Vergeet het maar
Trump bracht na honderd dagen amper vijf wetten tot stand — het laagste aantal in honderd jaar. In plaats van te regeren via democratische processen, regeert Trump bij decreet. Executive orders? 139 stuks in amper drie maanden — een absoluut record.
Maar decreten zijn geen wetten. Ze zijn juridisch flinterdun, en dat merkt Trump nu: er lopen ondertussen al 211 rechtszaken tegen zijn eenzijdige beslissingen. Trump lijkt meer op een dictator in kleutermodus dan op een leider van de vrije wereld.
Migratie: van paradepaard tot pijnlijke nederlaag
In één domein leek Trump aanvankelijk te scoren: immigratie. Zijn Laken Riley Act, genoemd naar een vermoorde studente, kwam er snel en dwong harde maatregelen af tegen illegale immigranten. Op het eerste gezicht een trofee voor zijn achterban, die immigratie zelfs belangrijker vond dan de economie.
Maar de vreugde was van korte duur. Na een korte piek in januari (872 arrestaties per dag) zakte het tempo in februari alweer naar gemiddeld 600 — waarna de immigratiedienst wijselijk de statistieken stopzette. Deportaties? Slechts 37.660 in zijn eerste maand: véél minder dan onder Biden.
Bovendien keert de publieke opinie zich razendsnel: 50 procent van de Amerikanen keurt Trumps immigratiebeleid nu af. En opvallender: voor het eerst vindt een meerderheid immigratie "positief" voor de VS. Zelfs 27 procent van Trumps eigen kiezers schuift stilletjes op.
De faling compleet
Trump droomde van een Amerika dat zou juichen om zijn harde hand. In werkelijkheid oogst hij protest, rechtszaken en ontgoocheling. Symbool van dat alles: Kilmar Abrego Garcia, een Salvadoraanse vader die — ondanks een lopende rechtszaak — ten onrechte werd gedeporteerd. De man mag niet eens terugkomen, zelfs niet nu het Witte Huis zijn fout toegeeft.
De waarheid is simpel. Zelfs wie ideologisch akkoord gaat met zijn plannen, moet vaststellen dat Trump gefaald heeft. Wat hij had moeten uitbouwen tot een koninkrijk, is verworden tot een kaartenhuis dat elke dag meer kraakt.
100 dagen Trump. 100 dagen chaos. 100 dagen verlies.
(Foto: AI-P-magazine)
