Vier jaar gespecialiseerd antidroneteam, toch niet ingeschakeld bij Zaventem.
Dinsdagavond, klokslag acht uur, hing er een onbekende drone boven de nationale luchthaven van Zaventem. Eén enkele, onbemande vliegende spelbreker — en het hele luchtruim ging op slot. Honderden reizigers strandden, tientallen vluchten werden omgeleid. Twee uur later verdween het toestel even, om daarna koppig terug te keren. Resultaat: drie uur lang geen vliegtuig dat nog van de grond kwam.
De dagen nadien bleef het incident nazinderen. Want sindsdien duiken er haast elke avond drones op boven Belgische luchthavens of militaire domeinen. Een dreiging waar plots niemand een handleiding voor leek te hebben. En dat in een land dat, zo blijkt nu, al vier jaar een speciaal team hééft dat precies daarvoor is opgericht.
Vier jaar antidroneteam — niemand die eraan dacht
Sinds 2021 beschikt de federale politie over een zogeheten C-UAS-team, voluit Counter Unmanned Aerial Systems. Dertig gebrevetteerde agenten, uitgerust met antennes, jammers en zelfs netlaunchers — een soort katapult om drones letterlijk uit de lucht te schieten.
Hun missie: opsporen, blokkeren en neutraliseren van verdachte drones bij grote evenementen of staatsbezoeken.
Alleen… toen Zaventem lamlag, belde niemand. Geen oproep, geen interventie, geen actie. De enige Belgische dienst die iets kon doen tegen de spookdrone, stond aan de zijlijn. “Zelfs niet geprobeerd”, klinkt het intern. Je kan het natuurlijk ook omdraaien. waarom kwamen ze zelf niet op het idee om zich te melden. Belgischer wordt het niet.
Dure speeltjes, geen update
De reden voor deze klucht is vermoedelijk misplaatste zelfzekerheid in de luchthaveninfrastructuur. Zaventem heeft een eigen detectiesysteem, maar dat bleek nutteloos tegen een vermoedelijke 5G-drone. De antennes van de politie scannen enkel radiogolven, en de software om dat te upgraden bestaat — alleen is er geen geld voor.
Het antidroneteam zelf werd pas later in het weekend geactiveerd. Ze plaatsten één antenne bij Zaventem en een tweede in Brussel. De rest van het land moet het doen met verrekijkers. Letterlijk.
De luchthavenpolitie kreeg exemplaren uit 1944, zonder nachtzicht. Handig om een drone op twee kilometer hoogte te spotten — in 1944 misschien, vandaag iets minder.
Geen vaste ploeg, geen nachtdienst
Het C-UAS-team is bovendien geen permanente eenheid. De leden zijn federale reservisten met andere opdrachten. De detectie in Zaventem wordt daarom slechts zes uur per dag bemand. Buiten die uren is er geen enkele monitoring. Geen antenne, geen radar, geen controle.
Reactie van de federale politie: veel woorden, weinig uitleg
Na drie pogingen tot uitleg hield de federale politie het bij een algemeen statement. Men “werkt in nauwe samenwerking met partners” en “communiceert niet over middelen of acties om veiligheidsredenen”.
Vrij vertaald: ja, het team bestaat. Ja, het is hun taak. Maar nee, we mogen niet zeggen waarom ze het niet deden.
De clou van de mop
Een land met een antidroneteam dat niet wordt gebeld bij een dronecrisis. Een ministerie dat nieuwe antennes wil kopen, terwijl er al vier ongebruikte klaarstaan. En een luchthavenpolitie die de lucht aftuurt met verrekijkers uit de Tweede Wereldoorlog.
Als het niet om veiligheid ging, zou het om te lachen zijn. Maar het blijft België — en hier eindigt zelfs de ernstigste crisis met de pointe van een Belgenmop.
