Van “we doen niet mee” naar “we helpen een beetje” in een paar dagen.
Officieel klinkt het als volgt: “Binnen het kader van een staakt-het-vuren en een internationale aanpak wil België bijdragen aan het herstel van de vrije scheepvaart door de Straat van Hormuz, onder meer via zijn expertise op vlak van ontmijning.”
Ontmijnen klinkt technisch, maar schuift ons wel stilaan richting een conflict dat we wilden vermijden. Daar gaan we weer. Eerst belooft De wever op zijn politiek communiezieltje dat we ons niet gaan mengen in een conflict in het Midden-Oosten. Geen oorlog, geen betrokkenheid, geen avonturen ver van huis. Duidelijk, kordaat en vooral: politiek verkoopbaar. Maar de kranteninkt is nog niet droog of er komt een nuance. Geen oorlog, nee. Maar wel… ontmijnen. Daat is Maxime Prévot die aankondigt dat België wil bijdragen aan het vrijmaken van de Straat van Hormuz. Niet offensief, benadrukt hij. Defensief. Technisch. Binnen een internationaal kader. Met respect voor het internationaal recht. Het zijn woorden die geruststellen. Of dat toch proberen.
Wie een beetje verder kijkt dan de verpakking, ziet wat hier gebeurt. Ontmijnen doe je niet vanuit Brussel. Ontmijnen doe je ter plaatse. In een regio waar spanningen hoog oplopen, waar de kogels he rond de oren vliegen, waar scheepvaart onder druk staat en waar grootmachten elkaar al langer in de gaten houden.
Meer dan veertig landen zaten samen om te bekijken hoe de scheepvaart in de regio opnieuw veilig gemaakt kan worden. De scenario’s liggen klaar: eerst mijnen ruimen, daarna schepen begeleiden. Het soort stappen dat op papier logisch lijkt, maar in de praktijk betekent dat je je positie inneemt in een conflictzone. En daar wringt het.
Want terwijl Bart De Wever eerder nog aangaf dat België geen oorlog wil voeren in het Midden-Oosten, schuift de realiteit nu toch stilaan op. Niet met zeven mijlslaarzen, maar geniepig op z’n Belgisch, met kleine stapjes richting daar waar ze beloofden niet naartoe te gaan. In de woorden van Prévot klinkt dat zo: België wil "een veilige, wettige en onbelemmerde scheepvaart" in de Straat ondersteunen, "met volledige eerbiediging van de vrede, het internationaal recht en de regionale stabiliteit op lange termijn". Ons land “staat klaar om bij te dragen, onder meer via onze gerenommeerde expertise op het gebied van ontmijning.”
Een voet tussen de deur.
Is dat een bewuste strategie? Een een-tweetje tussen De Wever en Prévot om de publieke opinie stap voor stap mee te krijgen? Of speelt iedereen zijn eigen spel, elk vanuit zijn eigen logica en druk? Het antwoord blijft voorlopig vaag.
Wat wel duidelijk is: België beweegt. Van afzijdigheid naar betrokkenheid. Van principes naar pragmatisme.
En zoals zo vaak in de geopolitiek is het niet de eerste stap die het meest opvalt. Het is de optelsom ervan.
(Foto: Philip Reynaers/Photo News)
