“Het geld is op.” Dat was nog niet zo lang geleden zowat de boodschap van premier Bart De Wever en de federale regering. Voor pensioenen moet bespaard worden. Voor de gezondheidszorg moet efficiënter gewerkt worden. Voor van alles en nog wat moet de broekriem strakker.
Maar kijk eens aan: plots blijkt er toch nog ergens meer dan 3 miljard euro onder een ministeriële matras te liggen. Want België gaat voor gigantische bedragen Amerikaanse raketten kopen. Veel raketten. Dure raketten.
Van “geen geld” naar miljarden voor wapens
Volgens De Tijd wil België zijn Lockheed Martin F-35 Lightning II-gevechtsvliegtuigen uitrusten met Amerikaanse AIM-120 Amraam-raketten van defensiegigant Raytheon.
Daarnaast zouden dezelfde raketten ook gebruikt worden voor onze luchtafweer.
Totale kostprijs? Mogelijk meer dan 3 miljard euro.
Drie miljard.
Plots leven we in een soort oorlogseconomie
Wat vooral opvalt, is hoe snel Europa veranderd is. Nog geen tien jaar geleden werd defensie vaak bekeken als iets waar politici liefst niet te veel geld aan uitgaven. Legers moesten “slanker”, “efficiënter” en goedkoper worden. Tanks verdwenen. Munitievoorraden werden afgebouwd. Militairen moesten tijdens traininge maar “Pang pang!” roepen. Alles draaide rond besparen.
Vandaag lijkt het alsof heel Europa plots wakker geschrokken is. Raketten. Drones. Luchtafweer. F-35’s. Militaire productie. Noodscenario’s.
Het tempo waarmee miljarden richting defensie vloeien, is ronduit indrukwekkend.
En ergens ook een beetje hallucinant.
Iedereen wil een stuk van de miljardenkoek
Het mooiste van heel het verhaal zit eigenlijk nog tussen de lijnen verstopt. Want officieel gaat het natuurlijk over veiligheid, NAVO-verplichtingen en geopolitieke spanningen.
Maar tegelijk zie je overal landen, bedrijven en politici vechten om productiecontracten binnen te halen.
Plots gaat het over:
– fabrieken in Limburg;
– jobs;
– productiecapaciteit;
– industriële samenwerking;
– en wie mee mag eten van de gigantische defensietaart.
België hoopt blijkbaar zelfs dat een deel van die raketten hier geproduceerd zal worden, mogelijk via FN Herstal en sites in Limburg.
Alleen… ook Nederland aast op dat contract. Natuurlijk. Want wanneer er miljarden rondvliegen, duiken politici sneller op dan meeuwen aan een frietkot op de dijk.
Minder afhankelijk van Amerika… behalve voor raketten
Er zit trouwens nog een heerlijke ironie in heel dit verhaal. Europa roept al jaren dat het minder afhankelijk wil worden van de Verenigde Staten. Strategische autonomie! Eigen industrie! Meer onafhankelijkheid!
En wat doen we vervolgens? Voor miljarden Amerikaanse raketten kopen. Dat is een beetje alsof je zegt dat je minder fastfood wil eten terwijl je tegelijk een familiebucket bij KFC bestelt.
Ondertussen kijkt de gewone Belg naar zijn bankrekening
En daar wringt het schoentje natuurlijk. Want de timing van dit nieuws voelt voor veel mensen bijzonder cynisch.
Belgen horen dagelijks:
– dat er geen geld is;
– dat ze langer moeten werken;
– dat besparen noodzakelijk is;
– dat de begroting ontspoort.
Maar wanneer het over defensie gaat, lijken plots gigantische bedragen mogelijk die vroeger ondenkbaar waren.
Dat wil niet zeggen dat defensie onbelangrijk is. Helemaal niet zelfs. De wereld ziet er vandaag een pak onrustiger uit dan tien jaar geleden. Maar het contrast blijft opvallend.
Voor een extra verpleegkundige moet jarenlang gediscussieerd worden.
Voor een raketcontract van miljarden lijkt alles plots verrassend snel vooruit te gaan.
En dus blijft bij veel mensen dezelfde gedachte hangen: “Ah… dus het geld was toch nog niet helemaal op.”
