Vrije meningsuiting blijft een merkwaardig begrip in het Verenigd Koninkrijk.
Luke Yarwood, zesendertig, kreeg achttien maanden cel voor twee tweets die samen drieëndertig keer bekeken werden. Dat is minder bereik dan een OpenVLD'er op sociale media.
Feitelijk ging het om expliciete oproepen tot geweld tegen migrant-hotels en zelfs tot het gewelddadig omverwerpen van de staat. Juridisch gezien is dat strafbaar en daar bestaat weinig discussie over. De rechtbank oordeelde dat niet het bereik telde, maar het potentiële gevaar. In theorie konden zijn woorden tot echte daden leiden, en dat volstond.
Yarwood schreef zijn berichten kort na een dodelijke aanslag op een kerstmarkt in Duitsland, op basis van online desinformatie over de dader. In zijn tweets riep hij op om migrant-hotels “tot de grond toe af te branden” en sprak hij over “slachten” en geweld tegen parlementsleden.
Zijn eigen schoonbroer meldde de berichten bij de politie. De verdediging noemde de tweets de impotente uitbarstingen van een sociaal geïsoleerde man zonder reële invloed. De aanklager wees erop dat hij bewust reageerde op grotere accounts en dus wist dat zijn woorden verder konden reizen dan zijn directe omgeving.
De ironie is dat de zaak zelf inmiddels veel meer impact heeft dan de tweets ooit hadden. Door de veroordeling, de media-aandacht en de vergelijking met eerdere zaken is Yarwood nu bekender dan hij ooit had kunnen dromen.
Dat voedt het ongemakkelijke debat over vrijheid van meningsuiting. Niemand verdedigt oproepen tot geweld, maar de vraag blijft of gevangenisstraffen voor nauwelijks gelezen online uitlatingen het juiste instrument zijn.
De wet mag dan duidelijk zijn daar over de plas, het gevoel blijft dat niet alleen de man is veroordeeld, maar ook het idee dat slechte meningen soms beter worden bestreden met tegenspraak dan met tralies.
