Brussels minister-president Boris Dilliès (MR) wordt vanaf maart ook minister in de Franse Gemeenschapsregering.
Boris Dilliès (MR) - kersvers minister-president van het Brussels Gewest, de man die geen Nederlands kent - kroont zichzelf tot een nieuwe ‘Koning Cumul’. Vanaf maart combineert hij zijn rol in de Brusselse regering met een ministerschap in de Franse Gemeenschapsregering, waar hij de bevoegdheid Wetenschapsbeleid overneemt van Waals minister-president Adrien Dolimont (MR). Politicoloog Dave Sinardet (VUB) spreekt van een “eerder uitzonderlijke” stap. Kwestie van de woorden ‘schande’, ‘schaamteloos’ en ‘zakkenvuller’ te vermijden
Zeldzame dubbele mandaten
Dilliès volgt daarmee in de voetsporen van Charles Picqué (PS), die tussen 1995 en 1999 tegelijk minister-president van Brussel en minister van Cultuur van de Franse Gemeenschap was. In Franstalig België komen dubbele mandaten vaker voor bij Waalse ministers, zoals Rudy Demotte tussen 2008 en 2014, maar een Brusselse minister-president die in twee regeringen zit, blijft een zeldzaamheid.
Praktische aanleiding: genderevenwicht
De directe aanleiding is praktisch en partijpolitiek tegelijk. Bij de verdeling van bevoegdheden binnen de Franse Gemeenschapsregering werd het wettelijke genderevenwicht niet gerespecteerd, waardoor een extra man nodig was. Dolimont pendelde hiervoor voortdurend tussen Namen en Brussel. Voor Dilliès betekent het werkgebied minder reistijd, aangezien het ministerie van de Franse Gemeenschap zich in Sint-Jans-Molenbeek bevindt, praktisch naast zijn Brusselse kantoor. Kan je nog volgen?
Macht, spel en cumulatie
De dubbele rol van Dilliès illustreert op een pijnlijke manier hoe macht en interne partijpolitiek elkaar bedienen. Sinardet benadrukt dat dit geen institutioneel statement is, maar vooral een oplossing voor een intern MR-probleem: te veel vrouwelijke ministers in één regering. Het stapelen van functies, bevoegdheden en zichtbaarheid is een manier om politieke invloed te consolideren die anders niet mogelijk zou zijn.
Brussel en de grenzen van verantwoordelijkheid
De kroning van Dilliès als ‘Koning Cumul’ toont hoe politieke spelletjes en obsessie met functies elkaar voeden. Een minister-president die zijn tijd en aandacht verdeelt over twee regeringen, niet uit noodzaak maar uit opportunisme, test de limieten van verantwoordelijkheid en efficiënt bestuur. Voor Brussel is dit een nieuwe episode in de lange saga van politieke cumulatie, waarbij de vraag blijft of zulke manoeuvres het algemeen belang dienen of vooral machtsbehoud.
(Foto (bewerkt) Didier Lebrun/Photonews)
