Tine Kissling openhartig over haar Andy (Peelman).
De naam klinkt als een chanson uit de jaren zestig — iets met wijnglazen, sigarettenrook en een piano in een verlaten hotelbar. Maar Tine woont niet in Parijs. Ze woont in Vlaanderen. En ze leeft met Andy Peelman. Ja, dié Andy. De man die op televisie zijn eigen huis bouwt, zijn eigen zinnen breekt en zijn privéleven met open mond de wereld in slingert. Tine zelf? Die kijkt liever toe vanop afstand.
Liever niet
“Voor mij hoefde dat allemaal niet,” zegt ze. “Camera’s, spotlicht, gedoe.” Ze zegt het zoals iemand “regen” zegt: een vaststelling, geen klacht.
Tine komt uit Bonn, Duitsland — ordelijk land, stille mensen, de juiste hoek van het bestek op tafel. En dan verhuis je naar Vlaanderen, waar iedereen altijd nét iets te luid lacht. Waar spontaniteit een volksdeugd is en discretie verdacht. Andy “floept er alles uit zonder nadenken”, vertelt ze. Ze zegt het met een glimlach die tegelijk een zucht is.
Soms, zegt ze, zou hij beter zwijgen.
Tips
“Op dat vlak kan hij nog wat tips van mij gebruiken.”
Ze meent het niet kwaad. Tine is niet van het kwade type. Ze is van de nuance, van de stilte na een zin.
Toch is het precies die tegenstelling die werkt tussen hen. Hij het vuur, zij de as waarin het vuur tot rust komt.
Zestien jaar samen, dat is geen toeval. Dat is discipline, humor en een dosis vergevingsgezindheid die grenst aan wijsheid.
Baksteen
Na de opnames van Andy en de Baksteen Belgen – twee jaar lang camera’s, deadlines, beton – weet Tine het zeker: de mediawereld is niets voor haar.
Ze houdt niet van het oordeel van vreemden. Van meningen die over je heen waaien zonder dat iemand je ooit heeft aangekeken.
Ze leest de commentaren. “Dikke nek.” “Show-off.”
Woorden die zijn afgevuurd vanachter een toetsenbord.
“Hij is allesbehalve een dikke nek,” zegt ze. “Hij heeft hard gewerkt. Dat huis, die villa – dat is geen pronkstuk, dat is het resultaat. De mensen die hem kennen, weten dat.”
En daar zit ze dan: de vrouw die uit Bonn vertrok voor een man die zichzelf niet kan inhouden.
Zij de stilte, hij het lawaai.
Zij de schaduw, hij het licht.
Maar als ze samen aan tafel zitten, ergens tussen beton en camera’s, is het evenwicht er.
Altijd.
Want elke storm heeft zijn anker.
En Andy Peelman, hoe luid ook, heeft het hare gevonden in een vrouw die fluistert waar hij roept.
(Foto: Instagram)
