De Europese Commissie (je weet wel, dat bastion van transparantie, democratie en andere mooie PowerPoint-woorden) weigert openheid te geven over de honderden miljoenen euro's die ze in de richting van DPG Media schuift. En nee, we verzinnen dit niet.
Wat begon als een simpel Woo-verzoek door ‘NieuwRechts’, eindigde in een kafkaiaans kluwen van geheimhouding, vage verwijzingen naar “commerciële belangen” en een gordijn dat steviger dichtgetrokken wordt dan dat van een SM-club op de Amsterdamse Wallen.
De best bewaarde subsidiegeheimen van de EU
DPG Media, de mediagigant achter zowat alles wat je in Vlaanderen dagelijks leest, bekijkt of hoort (Het Laatste Nieuws, De Morgen, De Tijd (via Mediafin), Dag Allemaal, Story, Libelle, 7sur7, Autogids, VTM, Qmusic, JOE,...) heeft de voorbije jaren honderden miljoenen euro’s opgehaald in Brussel. Een lening van 120 miljoen via de Europese Investeringsbank? Check. Nog eens 100 miljoen voor digitale speeltjes en AI? Dubbelcheck. Allemaal met als doel: minder afhankelijk worden van Google en Meta. Maar volgens kritische stemmen lijkt DPG zelf verdacht veel op een Big Tech-cloon in Vlaamse verpakking.
“Trusted Web”, het eigen advertentieplatform, verzamelt namelijk vrolijk gebruikersdata, vaak zonder dat de gemiddelde surfer het weet of begrijpt. Dat leverde DPG alvast de Big Brother Award 2024 op. Een prijs die je liever niet op je schouw hebt staan, tenzij je CEO bent van Palantir.
Persvrijheid met een prijskaartje
Wie dacht: “Ah, maar dat geld wordt dan toch goed besteed en netjes opgevolgd?”, mag opnieuw gaan zitten. De Europese Commissie weigert om zelfs maar de eindrapporten vrij te geven. De projectinhoud blijft geheim. En de exacte voorwaarden van de leningen? Top secret nondedju!
En dat terwijl het hier niet gaat om een pannenkoekenfabriek in Slovenië, maar om het grootste mediaconcern in de Lage Landen. DPG Media is verantwoordelijk voor zowat alles wat je op een gemiddelde dag in je gezicht krijgt geplakt qua nieuws, meningen en reclame.
Wanneer één speler zó afhankelijk is van de EU-kas, maar tegelijk massaal het publieke debat kleurt, rijzen er serieuze vragen over de onafhankelijkheid van onze zogenaamde vrije pers. Want kan een krant die mee aan de subsidietafel zit, nog kritisch zijn over wie de cheques uitschrijft?
Kris Peeters en de dubbele pettenparade
Dat wordt er niet beter op als we kijken wie die cheques goedkeurt. Enter: Kris Peeters. Ex-CD&V-minister, intussen hoog op de trappen van de Europese Investeringsbank. Een man met uitstekende connecties in DPG-kringen, toevallig ook de bank die die fameuze 120 miljoen aan DPG toekende.
Toeval? Misschien. Maar in een land waar een parkeerbon met tegenzin wordt uitgeschreven, valt het op hoe soepel zulke bedragen door de papieren molen glijden.
Journalistiek, maar dan geheim gesponsord
En nu wordt er dus een rookgordijn opgetrokken. Brussel schermt met “commerciële belangen” en “persoonlijke gegevens”, de standaard excuses wanneer je iets vooral niet openbaar wil maken. Wie bezwaar wil maken tegen die weigering heeft welgeteld twee weken de tijd. Kwestie van het ook procedureel moeilijk te maken.
Ondertussen blijft DPG Media zélf zwijgen als een corporate mossel. Geen woord over waar het geld naartoe gaat, wat ermee gebeurt, of wie daar bij mee aan tafel zit.
En dat, beste lezers, is het echte schandaal: in een tijd waarin persvrijheid onder druk staat, wordt achter gesloten deuren bepaald wie ze mag kopen.
