Cash & Camera’s: Eddy Snelders koopt zich een geweten.
Voyeurisme, exhibitionisme, aanranding en het bezit van kinderporno: dat zijn beschuldigingen waar Eddy Snelders tegenaan kijkt. Hij riskeert 10 jaar. Maar voor er één letter van de aanklacht is voorgelezen, heeft Snelders alvast zijn portefeuille opengetrokken en zijn slachtoffers wat zakgeld gegeven.
Tienduizenden euro’s vloeiden al naar slachtoffers die zich burgerlijke partij stelden. Nog voor het proces goed en wel van start gaat. Hij heeft de schade alvast proberen te beperken, al was het maar financieel. De morele schade is onbetaalbaar.
Spycams in villa’s en chalets
Wat de speurders in het dossier vonden, leest als de scriptie van een zieke filmstudent. Snelders had zijn villa in Brasschaat, zijn kantoor én zijn vakantiechalet in La Roche-en-Ardenne volgestouwd met verborgen camera’s. Strategisch geplaatste spycams die niets aan de verbeelding overlieten. De slachtoffers? Poetsvrouwen, bezoekende vrouwen, zelfs zijn buurvrouw en – naar verluidt – zijn voormalige stiefdochter. Die laatste aanklacht van aanranding blijft Snelders wel hardnekkig ontkennen.
De beelden werden zorgvuldig bijgehouden in digitale mapjes op zijn computer. Geen accidentele misstap, maar een structureel opgebouwde perversie. En alsof dat nog niet volstond, dook op zijn harde schijf ook nog eens beeldmateriaal op van seksueel misbruik van minderjarigen. Vier expliciete beelden. Snelders beweert bij hoog en bij laag dat hij “zich nooit aangetrokken voelde tot kinderen.” De rechtbank mag straks oordelen of die uitleg hout snijdt.
Slachtoffers alvast vergoed, maar niet verzoend
Volgens zijn advocate Sanne De Clerck is haar cliënt alvast overgegaan tot het uitbetalen van schadevergoedingen aan een dertigtal slachtoffers. Meestal gaat het om vrouwen die ongewild opduiken op zijn verborgen camerabeelden, vaak in intieme en kwetsbare situaties. Vier van hen – vertegenwoordigd door advocaat Nick Heinen – kregen elk 1.500 euro toegestopt. Voldoende voor een nieuwe badhanddoeken in de badkamer, misschien. Niet voldoende voor herstel van vertrouwen, laat staan van zelfrespect.
“Het draait uiteraard niet enkel om de centen”, zegt Heinen. “De aanwezigheid van Snelders op de beklaagdenbank, en de erkenning van wat hij hen heeft aangedaan, zijn minstens even belangrijk.” De slachtoffers blijven dus burgerlijke partij. Ze willen gehoord worden. En ze willen dat Snelders meer biedt dan een cheque met handtekening.
Exhibitionisme en excuses
Snelders gaf van meet af aan zijn exhibitionistische neigingen toe. Hij gaf ook toe dat hij jarenlang vrouwen begluurde met zijn verborgen camera’s. Wat hij niét erkent, is aanranding. En wat hij zelf noemt zijn “doorleefde spijt”, komt bij velen over als een ingestudeerd nummertje: het soort schuldbewustzijn dat pas naar boven komt als justitie je bij de lurven grijpt.
Hij sloeg USB-sticks kapot, maar vergat één laptop
Snelders deed er alles aan om bewijsmateriaal te wissen. USB-sticks gingen eraan, bestanden werden verwijderd, mappen verborgen. Maar uiteindelijk vergat hij één oude laptop, die in de kelder lag te verstoffen. En precies daar vonden de speurders wat ze nodig hadden. Zijn digitale graf, zelf gegraven.
Straks tien jaar cel?
Op papier riskeert Eddy Snelders tien jaar effectieve celstraf. Maar wie al vooraf schadevergoedingen uitkeert, wie schuld bekent (althans gedeeltelijk), en wie zich netjes in driedelig pak met advocaat aan de zijde meldt in de rechtbank, speelt de kaart van de mildheid. En de Belgische justitie houdt – we weten het allemaal – wel van kaartspelen.
Of de rechter zich laat inpakken door spijt, of zich eerder laat leiden door de ernst van de feiten, moet nog blijken. Snelders mag dan wel vroeg betaald hebben, hij heeft nog lang niet afgerekend. Niet met de wet, en al zeker niet met het morele faillissement dat hij zelf op zijn naam schreef.
(Foto: Gianni Barbieux/Photo News)
