Geheven vingertjes, selectieve verontwaardiging en diplomatieke dubbelzinnigheid op hoog niveau.
De jaarlijkse G7-top – doorgaans een cocktail van politieke beleefdheden en onleesbare slotverklaringen – heeft dit jaar een opvallend scherp randje gekregen. Of toch een randje dat met de juiste lezing als een geopolitiek mes aan twee kanten snijdt: enerzijds een niet mis te verstane steunbetuiging aan Israël, anderzijds een zoveelste waarschuwing aan Iran die ruikt naar buskruit en oliebelangen.
De zeven wereldleiders – de zelfverklaarde morele superieuren van de planeet – hebben unaniem verklaard dat Israël het volste recht heeft om zich te verdedigen. Waartegen precies? Dat wordt gemakshalve in het midden gelaten. De Israëlische luchtaanvallen in Gaza? De bezetting van de Westelijke Jordaanoever? Neen, dat zijn blijkbaar details. Het enige waar de G7 wakker van ligt, is Iran. En vooral: een Iraanse atoombom. Die mag er onder geen beding komen, zo stellen ze kordaat. Punt.
Zonder aarzeling: Israël mag alles, Iran mag niets
De verklaring leest als een politieke liefdesbrief aan Tel Aviv, netjes ondertekend door de leiders van de Verenigde Staten, Canada, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland, Italië, Japan en de EU. Volgens hen is Iran namelijk dé grote boosdoener in de regio: “de belangrijkste bron van regionale instabiliteit en terreur.” Geen halve woorden deze keer, geen diplomatiek vernislaagje. Iran is de slechterik. Israël is het slachtoffer. En dus mag dat laatste land zich verdedigen – hoe hard, hoe lang, en met welke middelen dan ook.
Kritiek op Israël? Geen letter. Oproep tot terughoudendheid? Nauwelijks. Hooguit een vage paragraaf over het beschermen van burgers, alsof dat met straaljagers en artillerie ook maar enigszins geloofwaardig klinkt. Een staakt-het-vuren in Gaza wordt wel genoemd, maar enkel als bijzaak binnen het grotere plaatje van “de-escalatie in het Midden-Oosten.” Alsof het lijden van honderdduizenden Palestijnen slechts een bijzin waard is.
Trump verlaat het feestje vroeg – de lont is al aangestoken
De Amerikaanse president verliet de top zelfs vroeger dan gepland, “wegens de situatie in het Midden-Oosten.” Een eufemisme voor: er hangt oorlog in de lucht en ik wil mijn hand al op de rode knop leggen voor de anderen eraan mogen zitten.
Laten we eerlijk zijn: de G7 heeft geen vrede besproken, maar een machtsspel geregisseerd. De boodschap aan Teheran is luid en duidelijk: als jullie ook maar denken aan een kernwapen, zullen wij – lees: vooral Washington – niet twijfelen om het vuile werk uit te voeren of aan te moedigen. De rest van de wereld mag nog maar eens toekijken hoe grootmachten met lucifers spelen boven een vat buskruit.
Olie, oorlog en hypocrisie: de klassieke trilogie van de G7
Wat was het allemaal mooi verpakt in bezorgde taal over energiemarkten en stabiliteit. “We volgen de impact op de energieprijzen op de voet”, klinkt het. Natuurlijk doen ze dat. Want als het Midden-Oosten brandt, stijgt de olieprijs. En als de olieprijs stijgt, beginnen Europese ministers te zweten en te vrezen voor hun postjes bij de volgende verkiezingen. De kiezer is gevoelig in zijn portemonnee, niet waar.
De G7 stelt zich dus op als wereldwijde politieagent met een selectief geheugen. Iran mag geen bom, maar Israël – dat naar verluidt al kernwapens heeft – wordt niet eens genoemd in dat opzicht. Burgerbescherming wordt geëist, maar enkel richting Israël. En van een dialoog met Iran is geen sprake. Enkel de bekende riedel: dreigen, sanctioneren en moraliseren.
Een schijn van eensgezindheid, een echo van oude patronen
Wat deze top pijnlijk duidelijk maakt, is dat de G7 nog altijd vastzit in haar jaren ’80-denken: goed versus kwaad, westen versus oosten, democratie versus dictatuur – behalve wanneer die dictatuur aan de juiste kant van de olie staat.
De verklaring leest als een manifest van morele selectiviteit. Israël mag raketten afvuren en mensenrechten negeren – want "veiligheid". Iran mag niets – want "gevaar". En tussen die twee vuren zit een regio waar het al decennia brandt, met gewone mensen die de prijs betalen voor het spel van grootmachten, slogans en sancties.
Dus?
De G7 verklaart zichzelf opnieuw tot hoeder van de wereldvrede, terwijl ze haar geopolitieke pionnen verplaatst in het donker. Israël krijgt groen licht, Iran krijgt de rode kaart. De burgers in Gaza, Tel Aviv, Teheran of Bagdad? Die zijn decorstukken in een diplomatieke soap die al veel te lang heruitgezonden wordt. Zolang olie blijft vloeien en kernwapens het gesprek domineren, blijft de rest van de wereld veroordeeld tot toeschouwer zijn – machteloos en moe.
(Foto: Polaris/Photo News)
