In de Belgische politiek zijn er alleen maar verliezers die geloven dat ze zijn gewonnen.
Het politieke steekspel rond Gaza is theater van de slechtste soort. Zowel federaal als Vlaams is er - ruim zestigduizend doden te laat - een akkoord in de steigers gezet dat in de eerste plaats bedoeld is om de interne vrede te bewaren. Iedere partij krijgt haar symbolische kruimel, het geweten is gesust, het blazoen opgepoetst en het imago gered. Maar of er in Gaza ook maar iets verandert door deze Belgische compromissenpolitiek, blijft hoogst twijfelachtig.
Vlaanderen schuift aan bij de federale lijn
De Vlaamse regering-Diependaele kondigde een pakket maatregelen aan dat grotendeels aansluit bij de federale koers. Zo wordt de uitvoer en doorvoer van Israëlische wapens verder aan banden gelegd en trekt Flanders Investment and Trade zich terug uit de actieve promotie van Israëlische samenwerkingen. Ministers moeten bovendien binnen hun bevoegdheden nagaan waar bijkomende acties mogelijk zijn. Je hoort ze in Israël al bibberen en beven, toch?
De Vlaamse regering neemt ook de federale omschrijving over inzake de erkenning van Palestina, al blijft dit voorlopig vooral een symbolische verwijzing. Minister-president Matthias Diependaele sprak van een "duidelijk signaal" en stelde dat Vlaanderen kiest voor "de kant van onschuldige slachtoffers, het internationaal recht en de vrede". We gaan ervan uit dat hij dat zelf geloofd. Dat het hele dossier zijn ploeg aan de rand van een crisis bracht, erkende hij schoorvoetend: “Het is geen mooie periode geweest. Het is niet leuk om heibel te hebben over zo’n gevoelig thema.” Nee, een mooie periode is het niet geweest. Maar dan hebben we het niet over het kinderachtige gehakketak in het velours van de Wetstraat.
Iedereen overwinnaar
Vicepremier Frank Vandenbroucke (Vooruit) noemt het een “krachtig signaal” en benadrukt de humanitaire verantwoordelijkheid van ons land. CD&V-voorzitter Sammy Mahdi claimt dat de erkenning van Palestina en de importban rechtstreeks aansluiten bij wat zijn partij maandenlang had bepleit. Les Engagés en Vooruit voegen er hun stempel aan toe door te wijzen op mensenrechtenschendingen en de noodzaak van internationale druk op Netanyahu’s regering. Conner Rousseau kraaide ondertussen op Radio 1 victorie alsof hij de oorlog in Gaza zo maar eventjes net heeft opgelost: “In het begin van de zomer had ik niet gedacht dat we dit akkoord uit de brand gingen slepen.”
Prévot trekt internationale kaart
Minister van Buitenlandse Zaken Maxime Prévot plaatst de Belgische koers nadrukkelijk in een internationale context. België schaart zich achter de Verklaring van New York, die een tweestatenoplossing naar voren schuift. Volgens Prévot is het essentieel om tegelijk druk uit te oefenen op Israël én Hamas: “Het gaat er niet om het Israëlische volk te sanctioneren, wel om ervoor te zorgen dat zijn regering het internationaal en humanitair recht respecteert.”
Het compromis als einddoel
Wat opvalt in dit hele dossier – en we fijntjes voorspelden – is dat iedere partij na afloop triomfantelijk uitpakken met een eigen overwinning. Vooruit krijgt zijn sancties, CD&V de erkenning van Palestina, N-VA kan zich profileren als behoeder van regeringsdiscipline en Diependaele kan uitpakken met zijn rol als crisismanager. Maar het compromis, hoe stevig ook verpakt, blijft in wezen niet meer dan een oefening in politiek zelfbehoud. In Gaza verandert voorlopig niets aan de dodelijke realiteit, maar in Brussel heeft elke partij weer een reden gevonden om zichzelf recht in de spiegel aan te kijken.
(Foto: Vincent Duterne/Photo News)
