Een triest symbool van een maatschappij waarin een mensenleven steeds minder waard lijkt.
Een jongen van 19 is dood. Niet alleen door de klappen die hij kreeg, maar ook door de onverschilligheid die erop volgde. Het verhaal van Yaro is meer dan een gerechtelijk dossier. Het is een pijnlijke spiegel van een samenleving waarin respect voor het leven steeds vaker plaatsmaakt voor egoïsme, sensatie en wegkijken.
Na meer dan vier maanden vechten is Yaro uit Oudenburg overleden. Zijn grootmoeder maakte het droevige nieuws bekend via sociale media. Begin april raakte de toen 18-jarige jongeman betrokken bij een vechtpartij in Gent. De volgende ochtend werd hij levensgevaarlijk gewond aangetroffen in de inkomhal van het appartementsgebouw waar hij met zijn moeder woonde.
Een tijdlang leek er nog hoop. Yaro kwam even uit zijn coma en ademde opnieuw zelfstandig. Maar zijn toestand verslechterde opnieuw. Uiteindelijk konden artsen niets meer doen.
Niet de klappen alleen, maar vooral wat daarna gebeurde
Het meest onthutsende aan deze zaak is niet alleen de vechtpartij zelf.
Volgens het onderzoek werd Yaro na de feiten door zijn vrienden terug naar Oudenburg gebracht. Niemand belde een ambulance. Niemand schakelde de politie in. Er werd aangenomen dat hij zijn roes gewoon moest uitslapen. Hij werd achtergelaten in de inkomhal van zijn flatgebouw. Er zouden zelfs filmpjes van hem zijn gemaakt.
Dat is misschien nog het meest hallucinante detail. Waar vroeger instinctief werd geprobeerd iemand te helpen, wordt vandaag de smartphone boven gehaald..
Alcohol is geen vrijgeleide voor onverschilligheid
In het onderzoek verklaarden betrokkenen dat er veel alcohol was gedronken. Eén van de verdachten gaf via zijn advocaat toe dat hij de ernst van de situatie niet had ingezien. Een flauw excuus?
Wanneer iemand bewegingloos op de grond ligt na een vechtpartij, is de enige logische reactie hulpdiensten bellen. Niet naar huis rijden. Niet vertrekken. Niet hopen dat het vanzelf goed komt. Of zijn wij ouderwets?
Een samenleving die steeds harder wordt
De dood van Yaro roept een ongemakkelijke vraag op. Zijn we als samenleving niet stilaan iets fundamenteels kwijtgeraakt?
Steeds vaker duiken beelden op van mensen die toekijken terwijl iemand wordt mishandeld, beroofd of in levensgevaar verkeert. Er wordt gefilmd, gedeeld en geliket, maar niet ingegrepen.
Geweld is helaas van alle tijden. Onverschilligheid hoeft dat niet te zijn.
Het gerecht zoekt nog antwoorden
Het parket van Oost-Vlaanderen onderzoekt nog altijd de precieze omstandigheden van die fatale nacht. Vier verdachten werden opgepakt en verhoord. Drie van hen werden onder voorwaarden vrijgelaten. Een vierde verdachte droeg een tijdlang een enkelband. Daarnaast blijft ook een Britse jongeman, die mogelijk betrokken was bij de feiten, spoorloos ondanks een opsporingsbericht.
Het gerecht zal moeten uitmaken wie strafrechtelijk verantwoordelijk is.
Maar los van de juridische uitkomst blijft één harde conclusie overeind: een 19-jarige jongen had misschien nog een kans gehad als iemand op tijd had gedaan wat vanzelfsprekend zou moeten zijn. Hulp bellen.
Het overlijden van Yaro is daarom niet alleen een persoonlijk drama voor zijn familie. Het is ook een triest bewijs dat onze maatschappij steeds harder wordt en dat eerbied voor het leven plaats maakt voor onverschilligheid.
(Foto: PD)
