Je traint maandenlang, doet meer squats en lunges dan een gemiddeld mens vrijwillig in zijn hele leven, stapt op je 51ste een wedstrijdpodium op en bent trots op het resultaat. En dan verschijnt er uiteraard iemand op het internet met dé belangrijke bijdrage…
Sociale media blijven een bijzonder natuurfenomeen. Je kunt een marathon lopen, een berg beklimmen of maandenlang naar een sportief doel toewerken en ergens zit altijd iemand op de bank die denkt: weet je wat hier nog ontbreekt? Mijn mening over haar lichaam. Barbara Gandolfi kreeg er zo eentje over zich heen.
Onder een post waarin ze trots terugblikte op haar wedstrijd, verscheen de weinig subtiele reactie: “Niks om fier op te zijn, zo een lelijke benen.” Barbara begon geen digitale wereldoorlog, maar legde uit waarom ze juist wél trots is op die benen.
“Smaken verschillen”, schrijft Gandolfi. Niemand hoeft haar benen mooi te vinden en niemand is verplicht haar fysiek aantrekkelijk te vinden. Alleen was mooi gevonden worden niet het doel. “Deze benen hebben maandenlang getraind. Ze hebben ontelbare squats, lunges, leg presses en trainingen doorstaan.”
Ook op dagen waarop ze moe was, bleef ze trainen. Uiteindelijk waren het precies diezelfde “lelijke benen” die haar naar het podium brachten. “Dus ja… ik ben er wél fier op. Heel fier zelfs.”
En daar heeft ze op haar 51ste ook reden toe. Gandolfi zegt dat ze sterker is dan ze in jaren is geweest en zichzelf een doel heeft gesteld waarvan ze ooit nooit had gedacht dat ze het zou durven. Ze deed het toch: “Mijn benen hoeven niet jouw goedkeuring te krijgen. Ze moeten mij dragen naar waar ík naartoe wil.”
Ze sluit af met een boodschap voor andere vrouwen die ooit zo'n opmerking kregen: laat niemand je trots kleiner maken omdat je lichaam niet aan het ideaalbeeld van iemand anders voldoet. “Be kind. It looks good on everyone.”
En die benen? Die moesten Barbara Gandolfi naar het podium brengen. Dat hebben ze gedaan. De rest is commentaar.
