Eerst schieten, dan praten.
Het Israëlische leger is begonnen met een breed opgezet offensief tegen Gaza-stad. Israël beschouwt het als het bolwerk van Hamas. Daarmee gaat de eerste fase van een operatie van start die moet leiden tot de totale militaire inname van de Gazastrook.
Van bombardementen naar grondoorlog
Volgens legerwoordvoerders controleren Israëlische troepen inmiddels de buitenwijken van Gaza-stad. Daarbij kwamen ze in direct gevecht met Hamas-strijders? De overgebleven inwoners sloegen massaal op de vlucht richting het zuiden. Het veiligheidskabinet had al twee weken geleden groen licht gegeven voor deze operatie, en minister van Defensie Israel Katz riep woensdag 60.000 reservisten op om de campagne – surrogaatwoord voor oorlog en moord – te versterken.
De aanval markeert een duidelijke escalatie na maandenlange bombardementen. Waar de Israëlische luchtmacht eerder het zwaartepunt vormde van de strijd, wordt nu gekozen voor een systematisch grondoffensief. Volgens Israëlische militaire bronnen zal de operatie “progressief en doelgericht” worden uitgerold, met een horizon die tot minstens 2026 reikt.
Gaza-stad als spil van de oorlog
Sinds het eerste grootschalige offensief in mei claimt Israël al driekwart van de oppervlakte van de Gazastrook in handen te hebben. Met Gaza-stad en de omliggende vluchtelingenkampen moet nu ook het symbolische en strategische hart van Hamas onder controle komen. De resterende bevolking wordt in de praktijk richting zuidelijkere zones gedwongen, wat de humanitaire crisis doet exploderen.
Waar bleef het staakt-het-vuren?
De aanval roept vragen op over de geloofwaardigheid van eerdere diplomatieke inspanningen. Amper enkele weken geleden circuleerden berichten over een mogelijk staakt-het-vuren, aangemoedigd door de Verenigde Staten, Egypte en Qatar. Dat akkoord moest ruimte bieden voor humanitaire hulp en de vrijlating van enkele gijzelaars. Met het huidige offensief lijkt die piste volledig van tafel geveegd. Officieel wordt er door Israël nauwelijks nog gerefereerd aan de onderhandelingen, alsof ze nooit hebben bestaan.
Internationale reacties en druk
De eerste internationale reacties zijn scherp maar voorspelbaar. De Verenigde Naties waarschuwen voor een nieuwe humanitaire catastrofe. De Europese Unie blijft – wat had je gedacht – verdeeld: sommige lidstaten pleiten voor onmiddellijke sancties, anderen houden vast aan een diplomatiek pad. Washington, intussen, spreekt over Israëls “recht op zelfverdediging”, maar dringt achter de schermen aan op “proportionaliteit” – een diplomatiek eufemisme dat weinig praktische impact lijkt te hebben.
Voor de Arabische wereld is de aanval koren op de molen van toenemende anti-Israëlische sentimenten. Egypte en Jordanië, officieel nog partners in het vredesproces, zien hun interne druk toenemen. Intussen gebruikt Iran de escalatie als bewijs van wat het noemt “de failliete internationale orde”.
Vooruitzicht: oorlog zonder horizon
Het aangekondigde staakt-het-vuren lijkt begraven onder de rook van Gaza-stad. Wat resteert, is een oorlog die almaar verder escaleert, zonder duidelijk eindpunt. Voor Israël draait de strategie rond volledige militaire controle. Voor de bevolking in Gaza betekent dit nieuwe golven van ontheemding en onzekerheid. En voor de internationale gemeenschap blijft de vraag of er nog een diplomatiek venster openstaat, of dat de regio definitief afglijdt naar een uitzichtloze spiraal van geweld.
(Foto: Shutterstock)
