Nieuwe topman Katholiek Onderwijs, Bruno Vanobbergen, schopt tegen heilige huisjes.
Bruno Vanobbergen, de nieuwe kapitein van Katholiek Onderwijs Vlaanderen wil het ‘oude’ onderwijssysteem tegen het licht houden en grondig hervormen. In zijn nieuwe beleidsplan dat hij vakkundig de wereld instuurt via de krant ‘De Standaard’ - pleit hij voor een structurele hervorming van ons onderwijsmodel. Weg met het klassieke 6+6-systeem (zes jaar lager onderwijs en zes jaar middelbaar onderwijs) dat sinds mensenheugenis de ruggengraat vormt van de Vlaamse schoolloopbaan. In de plaats daarvan: een 4-4-4-model. Drie keer vier jaar, telkens netjes ingedeeld in ontwikkelingsgerichte fases.
Een nieuw evangelie: inclusief en flexibel
Maar Vanobbergen beperkt zich niet tot wat cosmetisch gepimpte jaartallen. Hij heeft duidelijk grotere ambities. "Inclusie" wordt het nieuwe sleutelwoord, zegt hij met een ernst waar zelfs wijlen de paus stil van zou worden. Iedereen moet kunnen meekomen, van de beste bolleboos tot de grootste warhoofdjes.
Concreet?
Het gewone en buitengewone onderwijs moeten meer in elkaar overvloeien. Geen segregatie meer op basis van diagnose, maar een brede, warme golf van ‘iedereen samen’. Nu ha, het is maar de vraag of inclusie gewoon een kwestie is van wat muren weghalen en wat extra liefde in de klas pompen.
Met de nieuwe opdeling hoopt Vanobbergen te voorkomen dat kwetsbare leerlingen voortijdig uit de boot donderen. Of dat in de praktijk betekent dat onderbetaalde leerkrachten straks tegelijk wiskundelessen én individuele zorgtrajecten mogen combineren, wordt fijntjes in het midden gelaten.
Dialoogschool? Bedankt en tot ziens
De katholieke dialoogschool – het paradepaardje van zijn voorganger Lieven Boeve – wordt vriendelijk maar kordaat naar de uitgang begeleid. In de plaats daarvan komt een “nieuw christelijk geïnspireerd project”. Wat dat concreet inhoudt? Voorlopig klinkt het vooral als een kunstige rookbom: het moet "levendig" zijn, "in eigentijdse taal en symbolen", én "meer antwoorden bieden in grootstedelijke contexten". We proberen het voor ons te zien en kome niet verder dan een soort van Jezus in streetwear en met een TikTok-account.
De boodschap is duidelijk: de oude, gepolijste katholieke saus maakt plaats voor een meer pragmatische, flexibele spiritualiteit. Geen zwaarbeladen catechismus meer, maar iets dat ook overeind blijft in een klas vol kinderen met twintig verschillende moedertalen.
Van altaar naar arbeidsmarkt
Vanobbergen houdt het overigens niet bij de klasdeuren. Hij droomt luidop van een katholiek onderwijs dat de hand reikt naar de VDAB, bedrijven en volwassenonderwijs. De tijden dat de school enkel een fabriek was voor brave modelburgers zijn definitief voorbij: scholen moeten vandaag ook arbeidsmarktfitte jongeren afleveren, klaar voor de krapte-economie.
De samenwerking met de VDAB - onder andere - problematische afwezigheden moeten counteren – een eufemisme voor leerlingen die zo vaak spijbelen dat zelfs hun leerkrachten ze nog amper herkennen. Ook communicatieproblemen met anderstalige ouders staan hoog op de lijst. Logisch: hoe kan je een kind goed begeleiden als mama en papa enkel ‘Google Translate’ als gesprekspartner hebben?
Nieuw tijdperk, nieuwe strijd
Bruno Vanobbergen schuift zichzelf naar voren als de hervormer die niet louter oude wijn in nieuwe zakken giet, maar de volledige wijngaard omploegt. Minder ideologisch gezwets, meer praktische antwoorden. Minder logge structuren, meer flexibele trajecten.
De grote vraag blijft natuurlijk of hij zijn ambitie over de conservatieve muren van het katholiek onderwijs krijgt getild. Of wordt zijn “levendig, eigentijds” project uiteindelijk toch weer gewoon een nieuwe variant van oubollige traagheid, gewikkeld in een hip jasje?
Hoer dan ook, de heilige huisjes van het Vlaamse onderwijs zullen de komende jaren stevig daveren. En wie weet, misschien, schopt Bruno Vanobbergen er zelfs eentje omver. Amen.
(Foto: Shutterstock)
