Nog rap een ‘Sneldersje’ doen?
De timing was perfect, de strategie doorzichtig en het plan oud als de straat: tien minuten voor de deadline liet Eddy Snelders dan toch beroep aantekenen tegen zijn veroordeling tot vijf jaar cel. Jammer, maar helaas voor snelle Eddy – de tegenpartij had het spel door.
Op het Antwerpse hof van beroep werd het woensdagmiddag een juridisch toneelstukje opgevoerd. Niet dat er iets spectaculairs gebeurde – behalve dan een klassieke poging tot procedureel verstoppertje spelen. Ex-voetbalanalist Eddy Snelders, veroordeeld voor een pakket zedendelicten, tekende last minute - tien minuten voor het verlopen vab de termijn - beroep aan.
Maar wie rekent op sluwheid, moet erop rekenen dat de andere kant meeleest.
Juridische schijnbeweging
De tactiek was herkenbaar. Snelders had dertig dagen om in beroep te gaan, en zweeg die hele periode in alle toonaarden. Zijn advocate, met vakantie in Frankrijk, liet de opdracht uiteindelijk via een tussenpersoon uitvoeren – en wel tien minuten voor het verstrijken van de wettelijke termijn.
Het plan: wacht tot het allerlaatste moment, teken dan beroep aan en probeer op die manier te vermijden dat de slachtoffers, of hun advocaten, nog tijd hebben om mee in beroep te gaan. Geen tegenpartij betekent minder tegenspraak. Geen tegenspraak betekent mogelijk mildere bestraffing. Klassiek, doeltreffend – tenzij de tegenpartij niet slaapt.
Dat deed ze dus ook niet.
Advocaten op vinkenslag
In de gangen van de griffie stonden woensdagmiddag meerdere advocaten van de burgerlijke partijen paraat. Niet toevallig. Ze rekenden op een laattijdige manoeuvre van Snelders en wachtten gespannen af of hij alsnog over de streep zou gaan. Want wie zelf niet mee in beroep gaat, verliest in principe zijn positie in het hoger beroep – en dus ook zijn kans op een aangepaste schadevergoeding of weerwoord in de zaal.
De val werd gezet, maar niet door de tegenpartij. De slachtoffers zagen de strategie aankomen en volgden enkele minuten later met een eigen beroepsaantekening. Daarmee is Snelders' plan om het speelveld volledig naar zijn kant te trekken, mislukt. In hoger beroep zullen alle partijen opnieuw tegenover elkaar staan.
Wettelijk recht, morele vragen
Dat zulke praktijken gangbaar zijn in het strafrecht, bevestigen verschillende advocaten. Vooral in zedenzaken proberen daders via procedurele omwegen het effect van hun veroordeling te minimaliseren. Door beroep aan te tekenen op het allerlaatste moment, hopen ze slachtoffers te weren uit de zaal – of hen te verrassen zodat zij hun rol verliezen.
Hoewel de wet zulke timing toelaat, blijft de morele vraag uiteraard knagen. Want wie zijn tegenpartij opzettelijk tot het laatst in het ongewisse laat, hoopt op een procedurevoordeel zonder de confrontatie aan te gaan. “Kinderachtig maar legaal,” klinkt het bij een strafpleiter. “En wie het spel kent, speelt mee.”
De gevolgen
Door het snelle reageren van de advocaten van de slachtoffers is Snelders zijn procedurieel voordeel kwijt. Het beroep zal doorgaan met volle bezetting: slachtoffers in de zaal, burgerlijke partijen aan het woord, en rechters die het dossier opnieuw van alle kanten kunnen bekijken.
Wat er overblijft, is het beeld van een veroordeelde die tot het uiterste ging om zijn straf te milderen – niet via argumenten, maar via timing. Een plannetje dat vaker lukt dan faalt. Alleen liep het deze keer anders.
Wie rekent op stilte, krijgt soms meer weerwoord dan hem lief is.
Laat me weten als je ook een satirische versie of een social mediavariant van deze tekst wil.
