Meer dan 800 bestanden, minstens 40 slachtoffers.
Het vonnis is geveld: Snelders moet voor vijf jaar achter tralies, al hoeft hij de volledige straf niet uit te zitten. Tweeëntwintig maanden krijgt hij met uitstel, maar enkel onder strikte voorwaarden. De rechtbank maakt korte metten met zijn gedrag: contact met de buurvrouw en zijn stiefdochter is voortaan absoluut verboden. Bovendien wordt Snelders voor tien jaar zijn burgerrechten ontnomen.
Daar stopt het verhaal niet. Na het uitzitten van zijn straf komt hij niet zomaar op vrije voeten. Snelders blijft daarna nog eens tien jaar onder toezicht van de strafuitvoeringsrechtbank. Vrijheid, zelfs in afbetalingstermijnen, wordt voor hem een uiterst fragiel concept.
Spionage in de huiskamer
Wat Snelders heeft gedaan, tart de grenzen van vertrouwen en menselijkheid. Volgens de rechtbank heeft hij jarenlang systematisch familieleden, kennissen en buren bespioneerd — niet vanop afstand, maar in de meest intieme contexten van hun dagelijkse leven. Niet enkel camera’s en geluidsfragmenten, maar ook structureel misbruik van vertrouwen: Snelders haalde zijn slachtoffers binnen via de voordeur om hen via de achterdeur digitaal en mentaal kaal te plukken.
De psychologische schade is niet te onderschatten. Slachtoffers leven sindsdien met een diepgeworteld gevoel van onveiligheid. Alledaagse handelingen — zich omkleden, douchen, slapen — voelen niet langer meer onschuldig. De rechtbank noemt zijn gedrag onaanvaardbaar, vooral ten aanzien van zijn minderjarige stiefdochter, zijn buurvrouw en haar kinderen. Geen lichamelijke sporen, maar wel littekens die zich in het hoofd nestelen en daar blijven hangen.
Vrijspraak voor aanranding, maar geen blanco blad
De rechtbank spreekt Snelders wel vrij voor de aanklacht van aanranding van de buurvrouw. Het feit dat hij ooit naakt voor haar passeerde, blijft juridisch te vaag. Ook voor oude beelden die op een verouderde computer opdoken, is er onvoldoende bewijs voor een veroordeling. Doch, de rest van de veroordeling blijft zwaar genoeg om elke poging tot relativering meteen de kop in te drukken.
Een parafiele stoornis die smeekt om behandeling
De gerechtspsychiater laat er geen twijfel over bestaan: Snelders lijdt aan een parafiele stoornis. Geen excuus, maar wel een verklarend kader. Ambulante behandeling is dringend nodig, stelt de rechtbank, en die moet vooral worden verdergezet. Geen luxe van vrijblijvendheid: therapie wordt hier opgelegd als voorwaarde, niet als suggestie. Volgens de rechtbank zou een straf met volledig uitstel onaanvaardbaar zijn, gelet op het aantal slachtoffers en de aard van de feiten.
Meer dan 800 bestanden, minstens 40 slachtoffers
De digitale sporen liegen er niet om. In meer dan 800 bestanden werden zeker veertig slachtoffers herkend. Geen anonieme gezichten, geen abstracte aantallen. Vrienden, buren, familieleden. Mensen die nooit gedacht hadden slachtoffer te zijn — tot ze zichzelf terugvonden in de digitale archieven van een man die ze dachten te kennen.
Snelders’ veroordeling is dus meer dan een juridische afrekening. Het is het sluitstuk van een jarenlang opgebouwde façade van normaliteit die uiteindelijk is ingestort onder het gewicht van voyeurisme, misbruik en manipulatie. Wat rest, is een man achter tralies, een buurt die zich opnieuw moet uitvinden, en tientallen mensen die hun gevoel van veiligheid misschien nooit meer volledig zullen terugvinden.
(Foto: screenshot X)
