Van rouw naar rubberkogels: politie knalt op betogers tijdens mars voor Fabian, minister eist tekst en uitleg.
Het moest een ingetogen herdenking worden, maar het, eindigde dit weekend in Molenbeek als een miniatuurversie van een oorlogszone. Waterkanonnen, pepperspray en knallende FN303-rubberkogelgeweren zorgden voor paniek. De vreedzame optocht voor Fabian - de elfjarige jongen die stierf tijdens een politieachtervolging - eindigde in chaos en geweld. Terwijl de rook optrok boven het Brusselse slagveld, begon minister van Binnenlandse Zaken Bernard Quintin (MR) zich af te vragen wie hier nu precies de controle had.
De beelden uit Molenbeek zijn pijnlijk. Op de stoep nog bloemen, knuffels en kaarsen voor Fabian. Op het asfalt: traangasresten, verwarde demonstranten, en kinderen die gillend dekking zochten toen de politie besloot dat “de-escalatie” best kon met rubberkogels. Geen fictie, geen overdrijving. Gewapende agenten met oranje FN303’s namen het op tegen een groepje relschoppers. En dat gebeurde, jawel, op enkele meters van een speeltuin waar nog kinderen aan het spelen waren.
Van mars naar machtsvertoon
Volgens de officiële communicatie verliep alles volgens het boekje. Minder dan twintig rubberkogels zouden zijn afgevuurd, “uitsluitend” door een gespecialiseerd arrestatieteam. De FN303’s zouden zelden gebruikt worden, maar maken wel standaard deel uit van de uitrusting van dat team. "Voor zelfverdediging", klinkt het.
De ironie wil dat deze mars ging net over politiegeweld. Fabian kwam om nadat hij op de vlucht sloeg voor de politie, die hem — met zwaailichten en sirene — achtervolgde tot hij dodelijk ten val kwam. De mars was een roep om gerechtigheid, transparantie en menselijkheid. Maar het antwoord van de ordediensten was van een andere soort: pepperspray en rubberprojectielen. Wat daar zondag in Molenbeek gebeurde, leek meer op een demonstratie van macht dan op een poging tot communicatie.
Quintin roept tot de orde — achteraf
Minister Quintin reageert intussen gepast bezorgd, zij het achteraf. Hij heeft de politiezone om uitleg gevraagd. “Het gebruik van dit type munitie is gereglementeerd,” zegt hij. Dat klopt. Maar het gebruik ervan bij een optocht ter nagedachtenis van een kind — die nota bene dood is na een politieactie — is op zijn zachtst gezegd explosief politiek materiaal.
Volgens de politiewoordvoerder wordt er nu “een intern rapport” opgemaakt door de betrokken agenten. Een standaardprocedure die zelden tot echte verantwoordelijkheid leidt. De rubberkogels mogen dan misschien terug in de holsters zitten, de schade — symbolisch én maatschappelijk — is aangericht.
Het beeld dat blijft hangen
Een speeltuin, een geweer, een rouwmars, een elfjarige jongen. Het is een beeld dat blijft kleven. In die context krijgt het gebruik van geweld door de politie een bittere nasmaak. Als zelfs herdenken niet meer zonder risico is, wat blijft er dan over van het vertrouwen tussen burger en agent?
De vraag is niet alleen of de politie haar boekje te buiten ging, maar ook of het hele boek niet herschreven moet worden. Want wie rouwt met rubberkogels als antwoord, mist meer dan empathie — die mist het kompas.
(Foto: Bert Van Den Broucke/Photo News)
