Is dit satire, of meent iemand dit echt?
Daar is ze weer. Maggie De Block. Ooit minister van Volksgezondheid - later corona-commissaris die kuchend en puffend iedereen opdroeg in om zijn kot te blijven, en vandaag... boegbeeld van een sportapp. SportAmigo heet dat digitale speeltje, en het pretendeert de Vlaming op eigen tempo aan het bewegen te krijgen. Een nobel doel, absoluut. Maar waarom in hemelsnaam iemand met een BMI hoger dan zijn postcode als uithangbord?
Nee, dat heeft niets met bodyshaming te maken. Ga toch weg. Als je een campagne voor verkeersveiligheid op poten zet, zet toch ook geen joyrider op de affiche? Waarom moeten wij onze sportieve motivatie/inspiratie halen bij iemand met overgewicht. Ja, ze is afgevallen, en?
Een sportapp met suikerdiplomatie
Het promopraatje klinkt alvast als een doorslag van een WHO-folder: “We moeten mensen aanmoedigen om in beweging te komen, op hun eigen tempo.” Klinkt vriendelijk. Laagdrempelig. Menselijk. En vooral: bijzonder vrijblijvend. Met een systeem waarin je net zo veel punten scoort door drie kilometer te joggen als door zeven kilometer te lopen – zolang je het maar “even lang” volhoudt – probeert de app vooral niemand voor het hoofd te stoten. Resultaat: je kunt straks met een trage wandeling naar de frietkraam dezelfde score halen als iemand die zich de longen uit het lijf fietst.
En wie duikt op als gezaghebbend WHO-adviseur die het project geloofwaardigheid moet schenken? Maggie De Block dus. De vrouw die in 2014 op de cover van Knack verscheen met de kop: “Mijn gewicht doet er niet toe.” Wel, intussen doet het er wel degelijk toe – want ze is nu het gezicht van iets dat gezond bewegen moet voorstellen.
Symbool van de Vlaamse paradox
Dit is niet zomaar een slechte casting. Dit is symptomatisch voor een samenleving die ondertussen zo politiek correct is, dat het absurde keuzes als deze onder het tapijt veegt. De Block moet zogezegd bewijzen dat sporten voor iedereen is. Dat ook mensen met overgewicht zich aangesproken moeten voelen? Maar wie motiveren we hiermee écht? Denk je dat een jonge moeder met overgewicht, die haar leven wil omgooien écht inspiratie haalt uit een voormalig politica die zelf jarenlang de sport en volksgezondheid een neus zette?
We zijn beland in een tijd waarin we niet meer durven zeggen dat sportinspiratie ook iets te maken heeft met fysieke uitstraling, met discipline, met de wíl om gezonder te leven. Nee, we verpakken alles in een wollige pampertaal, zodat niemand zich uitgesloten voelt – zelfs niet als dat betekent dat het uithangbord van je gezondheidsapp nog geen kilometer stapt zonder tussenstop.
Een walking contradiction
De Block heeft als politica ongetwijfeld haar verdiensten gehad. Maar als gezicht van een sportapp is ze een wandelende contradictie. Letterlijk. In een tijd waarin obesitas nog steeds een van de grootste gezondheidsrisico’s is, lijkt het een slecht idee om “iedereen moet kunnen meedoen” te verwarren met “niemand mag zich aangesproken voelen”. SportAmigo is dus niet zozeer een sportapp, maar een troostapp: eentje die je vooral vertelt dat alles goed is zoals het is. Zelfs als het dat niet is.
Laat sport weer sport zijn
Natuurlijk moet bewegen toegankelijk zijn voor iedereen, ongeacht leeftijd, gewicht of achtergrond. Maar als we de lat zó laag leggen dat zelfs een kleine wandeling met de hond al als “sportprestatie” telt, dan verliezen we het doel uit het oog: gezonder worden. Fitter. Sterker. En daar hoort, jawel, ook een vleugje inspanning en verantwoordelijkheid bij.
Dus nee, Maggie, dit is niet jouw podium. Laat de sport over aan mensen die hun schoenen niet alleen aantrekken om naar een studio-interview te stappen. Laat ons rollenmodellen promoten die zélf de lat hoger leggen – in plaats van ze elke keer weer te verlagen uit angst voor controverse.
(Foto: montage Philip Reynaers/Photo News)
