De een zijn dood, de ander zijn brood.
De oorlog in Oekraïne sluipt stilaan richting de kaap van biljoenen euro’s. Er is enorme vernietiging — en aan de wederopbouw hangt een prijskaartje van donkerrode cijfers. Tegelijkertijd boekt de wapenindustrie recordwinsten. Oorlog blijkt vandaag niet alleen drama, maar ook een industrie. Welk geld is er al doorgejaagd, wat staat ons nog te wachten, en wie lacht erbij?
Wat heeft de oorlog al gekost — een ruwe schatting
Laten we omgekeerd beginnen. Wat zijn de kosten van alles wat vernietigd is; De noodzakelijke heropbouw van Oekraïne wordt geschat op minstens 500 miljard euro.
Volgens analyses die militaire, humanitaire, vluchtelingen- en ondersteuningskosten meerekenen, ligt de totale rekening al op ongeveer 1,2 biljoen euro — en dat is nog een onderschatting.
Voor het land zelf zijn de kosten al gigantisch: defensie‑uitgaven, infrastructuurvernieling, economische schade — alle parameters opgeteld — duwen het begrotingstekort en de staatsschuld naar ongekende hoogte.
Kortom: zelfs vóór de wederopbouw is de oorlog een financieel monster.
Wat zal het ons nog kosten — de rekening die op ons afkomt
De 500 miljard euro is slechts de start: om woningen, wegen, energie‑infrastructuur, landbouwgronden en openbare diensten te herstellen is — op termijn — nog minstens een vergelijkbaar bedrag nodig.
Ook de kosten voor opvang van vluchtelingen, humanitaire hulp, sociale steun en wederopbouwprojecten in Oekraïne zelf en diaspora‑landen zullen jarenlang doorlopen. Deze indirecte en langdurige facturen drijven het eindtotaal verder omhoog.
En dan is er nog de Europese en westerse defensie-inspanning: hogere defensiebudgetten, wapenleveringen, steunpakketten — die zullen hun weerslag hebben op de belasting- en begrotingsdruk in tal van landen die Oekraïne steunen.
Uit eerdere berekeningen blijkt dat de gecombineerde steun van EU en lidstaten al tientallen miljarden bedraagt.
Wie verdient er rijkelijk — en wie profiteert stilaan van oorlog
Grote defensie‑ en wapenbedrijven profiteren nu met volle teugen. Zo groeide de omzet van productiecapaciteiten voor munitie, tanks en militaire uitrusting spectaculair in Europa sinds 2022.
Industriële groepen die wapens, artillerie, munitie, drones en logistiek leveren, bloeien op. Orders stapelen zich op — lange termijn contracten met EU‑landen, Oekraïne en NAVO‑partners verzekeren jaren van productie.
De globalisering van de oorlogsindustrie — ook toeleveranciers, onderhoud, transport en haarvaten van logistiek — worden als “defensie-ecosysteem” opgewaardeerd. Dat genereert niet alleen winsten, maar ook nieuwe belangen: oorlog wordt stilaan vercommercialiseerd.
Met andere woorden: de sectorspelers die draaien op oorlog — wapens, productie, levering — zien hun zakken vollopen.
Oorlog als structureel verdienmodel — wat betekent dat voor ons
De financiële tol van de oorlog is al astronomisch. Maar het vervelende is: de factuur is nog niet klaar. Met heropbouw, defensie‑uitgaven en langdurige steunprogramma’s ligt het bedrag uiteindelijk ver boven de huidige schattingen.
Tegelijkertijd is het oorlogsklimaat economisch geëvolueerd tot een systeem waarin militaire productie wordt opgewaardeerd: een industrie vol orders, productie, winst en zakelijke belangen. Dat maakt het debat over vrede en ontwapening niet langer alleen ethisch of geopolitiek — maar ook economisch. Wapens leveren geld op, en dat maakt het herstel van vrede financieel minder aantrekkelijk voor wie er zijn geld op heeft gezet.
Voor de burger wordt het bittere realiteit. Belastingen, inflatie, defensiebudgetten, solidariteit — mensen betalen de prijs, terwijl bedrijven profiteren.
Willen we dat ons systeem gefinancierd wordt door oorlog? Of durven we te dromen van een economie die echte productie — woningen, scholen, energie, landbouw — opbouwt in plaats van vernietigt?
(Foto: Pixabay)
