In de Kaaistudio's in Brussel brengt regisseur Sébastien Hendrickx een theatrale impressie van het Justitiepaleis — een van de meest iconische én meest besproken gebouwen van België. Geen harde conclusies, geen grote statements, maar een collage van geluiden, gebaren en zinnetjes die je meer bijblijven dan je verwacht.
Het klinkt als een onmogelijke opdracht: hoe vat je een gebouw met 250 liften, 400 gangen en 2.000 kamers samen op een klein podium? Regisseur Sébastien Hendrickx doet het in *Palace of Justice*, te zien in de Kaaistudio's, door het paleis van Poelaert te evoceren via wat je hoort en voelt eerder dan wat je ziet.
Sfeer boven analyse
De kracht van de voorstelling zit in de details. Liftklanken, het zoemende geluid van tl-lampen, rinkelende sleutels, rammelde telefoons — Hendrickx bouwt de sfeer van de beroemde *Salle des pas perdus* op met licht en geluid, zonder één steen van het gebouw te tonen. Het effect is verrassend intens.
Acteurs Mats Vandroogenbroeck en Yolanda Mpelé geven met welgemikte zinnetjes en gebaartjes gestalte aan al wie dagelijks dat monument bevolkt: rechter, advocaat, klerk, klusjesperson. Het is een tweetalige voorstelling, die met kleine menselijke fragmenten een groot institutioneel geheel oproept.
Justitie in pandemietijd
Hendrickx situeert zijn stuk in 2021, midden in de coronapandemie. Mondmaskers, Covid Safe Tickets, elleboogjes bij begroetingen — ook in de rechtbanken drong de crisis door. Justitie kreunde, maar draaide door. De achterstand op de rol liep op, maar dankzij het personeel bleef de machine functioneren.
Die focus op covid is een bewuste keuze, al kun je je afvragen of het antirechtsstatelijke klimaat dat tegelijk groeide, niet minstens evenveel aandacht verdiende. Hendrickx houdt het bewust klein en suggestief — en dat is zijn goed recht, ook al laat hij zo wat liggen.
Wat het paleis onthult
Wat de voorstelling uiteindelijk toont, is hoe fragiel zo'n instituut is. Hoe de beslissing van een klusjesman om een stapel beschimmelde dossiers al dan niet te signaleren, het verschil kan maken tussen gerechtigheid en seponering. Hoe wij daar vervolgens collectief de schouders voor ophalen.
*Palace of Justice* is geen aanklacht. Het is een verbaasde blik op een absurde enormiteit — een muffe bureaucratie die aan één van de fundamenten van onze samenleving knaagt, terwijl iedereen gewoon zijn job doet.
Nog te zien op 10 april in de Kaaistudio's. Meer info via kaaitheater.be.
