"Grensoverschrijdend gedrag wordt dossier nummer 1."
De krijtlijnen van het UGent-beleid zonet herschreven door ene Petra De Sutter, voormalig vicepremier, dokter in de gynaecologie, groene kopvrouw en voortrekker van de zachte revolutie. Zij wordt de nieuwe rector van de Universiteit Gent. En ze heeft de verkiezingen niet gewonnen, ze heeft ze verpletterd. Met gemiddeld 71 procent van de stemmen kreeg ze de sleutels van het rectoraat bijna cadeau — of beter: als beloning voor het belichamen van de collectieve roep om een nieuwe wind in de aula’s, de gangen en de bestuurskamers.
Exit Van de Walle: acht jaar, zes schandalen, nul mea culpa's
Rik Van de Walle, de rector die dacht dat hij drie keer mocht passeren, moet het schip verlaten. Zijn jaren aan het roer waren geen rustige vaart, maar een woelige tocht vol grensoverschrijdend gedrag, interne onrust en protest op de trappen van het rectoraat. Hij wou zichzelf nog een derde termijn gunnen, maar de UGent-gemeenschap was duidelijk: liever een nieuwe koers dan een herkauwde bestuursstijl. Zijn reactie na de mokerslag was een gelaten Facebookpost, een halfslachtige felicitatie, en de obligate “dit is niet wat we gehoopt hadden”. Nee, dat dachten we ook al, Rik.
Een Groen boegbeeld met grijze haren, maar een ongebluste vuurdoop
De Sutter heeft politieke eelt op de ziel. Na een academische carrière met een witte jas, stapte ze in 2014 in de jungle van de politiek. Ze schopte het tot vicepremier in de Vivaldi-coalitie, waar ze de post, telecom en ambtenarij in goede banen moest leiden. En dat allemaal terwijl haar partij Groen op federale schaal het electorale ravijn in dook. Zij bleef overeind. Niet met schreeuwlelijke statements of Twittertirades, maar met beheerste degelijkheid. Nu ruilt ze de politieke arena in voor de aula’s van de Blandijn, de seminariezalen van de Sterre en de bestuurskamers van de UGent. En ze doet dat met een duidelijk missiebriefje: een cultuuromslag forceren in een instelling die jarenlang doof bleef voor interne alarmbellen.
Dossier nummer 1: weg met de stiltecultuur
De Sutter komt niet binnen met een boeket bloemen, maar met een brandblusser en een wetswijziging onder de arm. Haar eerste prioriteit: het bestrijden van grensoverschrijdend gedrag. Geen geduld meer voor tuchtprocedures die eeuwig blijven hangen in juridische mist, geen plaats meer voor professoren die zich onschendbaar wanen achter hun leerstoel. “Er is al veel gebeurd de afgelopen 10 jaar, maar het probleem blijft etteren,” klinkt het bij de kersverse rector. Ze wil nog voor oktober — haar officiële intrede — samenzitten met tuchtcommissies, meldpunten en slachtoffers. De schandalen hebben het vertrouwen van personeel en studenten tot op het bot aangetast. Tijd om dat vertrouwen te herwinnen met meer dan mooie woorden.
Niet lullen maar luisteren: participatie als krachtig vaccin tegen vervreemding
Waar Van de Walle nog praatte over ‘stakeholders’, spreekt De Sutter over mensen. Geen PR-jargon of glimmende powerpoints, maar een leiderschapsstijl gestoeld op gesprek, empathie en collectiviteit. “We willen luisteren,” zegt ze. En dat bedoelt ze letterlijk. Niet wachten op evaluaties of enquêtes, maar periodieke bijeenkomsten zoals aan de Universiteit Antwerpen, waar rector en vicerector op regelmatige basis rechtstreeks in gesprek gaan met studenten. Geen top-down bestuur meer, maar dialoog en betrokkenheid. Want wie academische gemeenschappen wil versterken - aldus De Sutter -begint niet met decreten, maar met luisteren.
Palestina, Trump en morele grenzen: het rectoraat als moreel kompas
Dat De Sutter haar idealen niet aan de kapstok van het rectoraat hangt, mag duidelijk zijn. Over internationale samenwerking is ze kristalhelder. Wat Israël betreft, wil ze een kritische bril behouden via de mensenrechtencommissie van de UGent. Maar wat als Donald Trump haar persona non grata maakt in de VS? “Dan stuur ik Herwig,” zegt ze fijntjes over vicerector Reynaert. Geen verlegenheid, geen diplomatiek gelul. UGent moet volgens haar zijn ethisch kompas bewaken, óók als dat betekent dat banden met academische instellingen in oorlogsgebieden of autoritaire regimes herbekeken moeten worden. Geen opportunistische voorzichtigheid, maar gewaagde waakzaamheid.
Horebeke blijft, de Kamer niet
Politiek met hoofdletter P? Dat hoofdstuk sluit ze af. Ze blijft nog tot deze zomer parlementslid, daarna focust ze zich volledig op haar nieuwe rol. Al blijft ze wel schepen in het Oost-Vlaamse Horebeke. “Op maandag na 16u,” lacht ze. “Twee uur per week.” En daar moet de UGent-raad nog groen licht voor geven. Ze zegt de nationale politiek resoluut vaarwel. “Ik keer niet terug.” Bij Groen lachen ze ondertussen groen.
Een nieuwe stijl, een nieuwe rector, een nieuwe kans
Petra De Sutter is geen tafelspringer, geen gladde communicator of poster girl. Ze is een vrouw met inhoud, met een lange adem, en met een moreel kompas dat zelden hapert. Haar vertrek bij Groen is een aderlating voor de partij. Haar overwinning is niet alleen een afrekening met een rector die te veel zijn oren liet hangen naar de oude garde, maar ook een collectieve keuze voor empathisch leiderschap. Een universiteit waar studenten geen nummer zijn, meldpunten geen doofpotten en internationale samenwerking niet blind achter het geld aanholt.
(Foto: Florian Van Eenoo/Photo News)
