Ze prediken de broeksriem, maar vullen intussen hun eigen spaarpotten: politieke partijen kregen vorig jaar samen 86,5 miljoen euro belastinggeld en beschikken intussen over een oorlogskas van 122 miljoen euro.
"Er moet bespaard worden."
Het is de mantra van onze regeringen. Gepensioneerden moeten langer werken. Werklozen worden sneller onder druk gezet. De gezondheidszorg moet efficiënter. Cultuur moet met minder. De sociale zekerheid moet afslanken.
Maar er is één groep die opvallend weinig last lijkt te hebben van die budgettaire strengheid: de politieke partijen zelf.
Integendeel.
Vorig jaar vloeide opnieuw een recordbedrag aan belastinggeld naar de partijkassen. Samen incasseerden de partijen 86,5 miljoen euro aan overheidssubsidies, bijna drie miljoen euro meer dan een jaar eerder. Hun gezamenlijke vermogen groeide ondertussen verder tot 122 miljoen euro.
Blijkbaar geldt besparen vooral voor de burger.
Bevriezen? Op papier misschien
De Arizona-regering beloofde nochtans plechtig de partijfinanciering tot 2029 te bevriezen.
Dat klonk mooi.
Maar mocht niet waar zijn.
Maar, ze hebben er een uitleg voor: het komt omdat de subsidies gekoppeld zijn aan het aantal kiezers. Er waren in 2024 meer stemgerechtigden dan vijf jaar eerder, waardoor automatisch meer belastinggeld richting de partijen stroomde.
Met andere woorden: de aangekondigde besparing bleek vooral een boekhoudkundige oefening.
De politiek zwemt in het geld
fFnancieel moeilijk hebben de dames, heren van de politiek het alleszins niet.
Samen beschikken ze vandaag over 122 miljoen euro aan reserves.
De absolute kampioen blijft de N-VA, die bijna 27 miljoen euro op de bank heeft staan. Dat is een bedrag waar menig middelgrote onderneming jaloers op zou zijn.
En daar stopt het niet.
De partij ontvangt niet alleen de hoogste overheidssubsidies, maar verdient ook stevig aan vastgoed. Haar Brusselse hoofdkwartier levert jaarlijks meer dan een half miljoen euro aan huurinkomsten op. Een politieke partij als vastgoedspeler: het blijft een opmerkelijk fenomeen.
Zelfs communisten draaien als een groot bedrijf
Ook de PVDA laat zien dat politieke overtuiging en een stevige loonmassa perfect samengaan.
De partij gaf vorig jaar het meeste uit aan personeel van allemaal. Ze is daarmee de grootste werkgever onder de Belgische politieke partijen.
Ironisch genoeg zijn het dus de communisten die de grootste personeelsorganisatie beheren.
Vlaams Belang vult de oorlogskas
Wie vorig jaar het meeste geld opzijzette, was Vlaams Belang.
De partij zag haar reserves met bijna 4,5 miljoen euro aandikken. Bovendien haalde ze opnieuw veruit de meeste giften binnen. Bijna 200.000 euro vloeide rechtstreeks naar de partijkas, ruim vier keer meer dan de eerstvolgende partij.
Sommigen moeten afslanken, anderen niet
Niet elke partij had een topjaar.
CD&V moest besparen na haar verkiezingsverlies en snoeide stevig in het personeelsbestand.
Groen blijft de financieel zwakste Vlaamse partij, al beschikt ook zij nog altijd over een reserve van bijna vijf miljoen euro.
Anders zag de subsidies fors terugvallen, maar blijft wel kampioen in het innen van lidgelden.
Armoede is in de Belgische partijpolitiek een relatief begrip.
De grootste ontvanger blijft N-VA met 12,53 miljoen euro, een stijging van 300.000 euro tegenover 2024. Daarna volgt MR met 11,19 miljoen euro, goed voor een stijging van 2,04 miljoen euro, en Vlaams Belang met 10,96 miljoen euro, een toename van 1,28 miljoen euro.
PS ontvangt 8,77 miljoen euro, een daling van 620.000 euro, terwijl PVDA-PTB uitkomt op 8,50 miljoen euro, een stijging van 1,12 miljoen euro. Les Engagés ontvangt 7,55 miljoen euro, een toename van 1,85 miljoen euro. Vooruit krijgt 6,86 miljoen euro, een stijging van 980.000 euro, terwijl CD&V 6,77 miljoen euro ontvangt, een daling van 220.000 euro.
Anders ontvangt 4,51 miljoen euro, een daling van 1,34 miljoen euro. Groen krijgt 4,05 miljoen euro, een afname van 730.000 euro. Ecolo ontvangt 3,96 miljoen euro, een daling van 1,62 miljoen euro. Tot slot krijgt DéFI 854.813 euro, wat neerkomt op een vermindering van 265.187 euro tegenover het jaar voordien.
Het wrange aan dit verhaal zit niet eens in de bedragen zelf, maar in de tegenstelling. Hoe geloofwaardig klinkt een oproep tot besparen wanneer de boodschapper zelf jaar na jaar miljoenen euro's aan overheidsgeld ontvangt?
Misschien is het tijd dat politici dezelfde vraag krijgen die ze zo graag aan de burger stellen: Waar kan er nog bespaard worden?
Het antwoord ligt dichter bij het parlement dan men misschien wil toegeven.
(Foto: P-magazine)
