Schofferen als strategie.
Donald Trump heeft tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties opnieuw zijn vertrouwde draaiboek bovengehaald: een lang uitgesponnen monoloog – een uur in plaats van 15 minuten – met een salvo tegen “domme mensen” en “groene scams”, en een eindeloze opsomming van zijn eigen prestaties. Wat bedoeld was als een diplomatiek platform, werd door de Amerikaanse president herschapen tot een verkiezingspodium. De VN werd niet aangesproken, maar afgeblaft – een decor voor de zelfverheerlijking van “de grootste president ooit”, zoals Trump zich impliciet positioneerde.
Klimaat als “oplichterij”, migratie als “invasie”
Trump trok meteen van leer tegen het klimaatbeleid. Klimaatverandering? “De grootste oplichterij ooit”, verkondigde hij, met een uithaal naar Barack Obama. Hij schilderde milieubeleid af als een economische wurggreep en “groene scam”. Vervolgens nam hij migratie in het vizier: Europa “verwoest zichzelf” door open grenzen, de VN “financiert invasies” en de VS moet het dan oplossen. Het klassieke “America First”-repertoire, maar met extra gal richting de instellingen die hij ooit beloofde te hervormen.
“Ik beïndigde zeven oorlogen”
Centraal in zijn speech: Trump presenteerde zichzelf als de man die “zeven oorlogen beëindigde zonder enige hulp van de VN”. Hij noemde conflictgebieden van Pakistan tot Ethiopië, alsof hij in zijn eentje het wereldtoneel had herschikt. De VN? Volgens Trump “nutteloos” en “vol lege woorden”. Actie, dat is wat telt, en hij was – in zijn eigen lezing – de enige die het lef had. Hij hintte zelfs dat hij de Nobelprijs voor de Vrede verdiende, al “gaf hij niet om prijzen”.
Gaza, Oekraïne, Iran: dossiers als springplank
Opvallend: geen nuance, wel sloganpolitiek. Over Gaza eiste hij onmiddellijke vrijlating van gijzelaars. Over Oekraïne verklaarde hij dat de oorlog nooit begonnen zou zijn als hij president was gebleven. Over Iran verkondigde hij dat “ze allemaal dood zijn” na Amerikaanse aanvallen en dat het land nooit nucleaire wapens mag krijgen. Elk thema werd zo een opstapje om zichzelf groter te maken en tegenstanders kleiner.
Handelstarieven als trofee
Alsof het allemaal nog niet genoeg was, prees Trump ook zijn eigen handelstarieven. Volgens hem zorgen die voor “een eerlijk en duurzaam systeem voor de toekomst”. In eenzelfde adem haalde hij nog eens uit naar Joe Biden, die volgens hem “alles verkeerd aanpakte” en “het succes van Amerika ondermijnde”. De boodschap: zijn handelsbeleid is niet alleen een economische hefboom, maar ook een symbool van zijn persoonlijke superioriteit.
VN als podium, Trump als hoofdact
Zelfs over het marmeren interieur van het VN-hoofdkwartier moest hij nog een sneer uitdelen – hij had het beter en goedkoper kunnen renoveren. Het tekent de toon: de VN als decor voor Trumps show, niet als forum voor samenwerking. Zijn toespraak liep ver over de toegestane spreektijd. Toch bleef hij onverstoorbaar doorgaan, met ironische terzijdes: “Wie die teleprompter moet bedienen, zit in grote problemen” - alsof hij een late-nightshow presenteerde.
Diplomatie als bijzaak, zelfverheerlijking als hoofddoel
Wat resteert na deze speech is het beeld van een president die niet naar New York kwam om te luisteren of bruggen te bouwen, maar om te domineren. Trump gebruikte het hoogste diplomatieke podium ter wereld als catwalk voor zijn politieke ego. De VN werd weggezet als een overbodige organisatie, terwijl hij zichzelf schilderde als de man die zonder hulp vrede brengt, economieën bouwt en oorlogen stopt. Hier was geen staatsman aan het woord, maar een zelfverklaarde Messias – “de grootste, de slimste, bijna buitenaards getalenteerde mens” – die de wereld nog eens kwam uitleggen hoe groot hij is.
(Foto: screenshot Youtube)
