“Niet onze oorlog” of toch wel? Vlaams Belang spreekt zichzelf tegen over Iran.
De oorlog in Iran legt een opvallende spanning bloot binnen het Vlaams Belang. Waar voorzitter Tom Van Grieken duidelijk stelt dat het conflict “niet de onze” is, gaat Kamerlid Sam van Rooy een stap verder en pleit hij openlijk voor steun aan de Verenigde Staten en Israël.
De tegenstelling is scherp en moeilijk te negeren.
Onvoorwaardelijke steun
Van Rooy profileert zich als een uitgesproken voorstander van de militaire actie. Zowel op sociale media als in het parlement spreekt hij zijn steun uit voor de Amerikaanse en Israëlische operatie in Iran.
Volgens hem moet België “voluit de kant kiezen” van die bondgenoten. Het conflict wordt door hem niet alleen geopolitiek ingevuld, maar ook ideologisch, als een strijd tegen het Iraanse regime. Kritiek op de oorlog wijst hij resoluut af.
Officiële lijn: afstand houden
Binnen de partijtop klinkt een andere boodschap. Van Grieken benadrukt dat Vlaanderen zich niet moet laten meeslepen in buitenlandse conflicten zonder direct eigen belang.
Volgens hem ligt de prioriteit bij de impact op eigen bodem: stijgende energieprijzen, economische gevolgen en mogelijke migratiedruk. Vanuit die redenering wordt de oorlog expliciet als een extern conflict beschouwd waar België zich niet militair in moet mengen.
Ook Tom Vandendriessche bevestigt die lijn en benadrukt dat elk standpunt moet vertrekken vanuit Vlaamse belangen.
Verklaring gezocht binnen de partij
Binnen het Vlaams Belang wordt de uitgesproken houding van Van Rooy deels toegeschreven aan persoonlijke factoren, zoals familiale banden met Iran. Tegelijk wordt benadrukt dat zijn standpunt geen officieel partijstandpunt is.
De partij probeert zo het verschil tussen individuele overtuiging en collectieve lijn te benadrukken.
Botsing met eigen uitgangspunten
De situatie legt echter een bredere spanning bloot. De traditionele lijn van het Vlaams Belang — focus op het eigen land en afkeer van buitenlandse inmenging — botst hier met een ideologische reflex die verder reikt dan nationale grenzen.
Dat wordt nog versterkt door Van Rooys communicatie, die zich deels richt op een internationaal publiek en daardoor wringt met de klassieke “eigen volk eerst”-retoriek.
Ook kritiek op de Amerikaanse koers
Opvallend is dat er binnen de partijtop tegelijk ook kritiek klinkt op het buitenlandse beleid van Donald Trump. Het unilaterale karakter van de Amerikaanse interventie wordt door sommigen gezien als risicovol, met mogelijke negatieve gevolgen voor Europa.
De vrees is dat Europese landen opnieuw de economische prijs zullen betalen voor een conflict waar ze zelf weinig grip op hebben.
Een interne evenwichtsoefening
De verdeeldheid binnen het Vlaams Belang weerspiegelt een bredere vraag: moet de partij vasthouden aan een strikt nationale koers, of ruimte laten voor ideologische positionering op het internationale toneel?
Voorlopig lijkt het antwoord dubbel.
Officieel blijft het “niet onze oorlog”.
In de praktijk klinkt binnen de partij ook een heel ander geluid.
(Foto: Didier Lebrun/Philip Reynaers/Photo News)
