Vlaanderen telt 1.233 trajectcontroles, Wallonië slechts 97 en Brussel amper twaalf.
Vlaanderen zet massaal in op trajectcontroles. In amper twee jaar tijd is het aantal installaties vervijfvoudigd, van 246 naar 1.233. Dat blijkt uit cijfers van het federale ministerie van Binnenlandse Zaken. Het narratief is duidelijk: meer controle, meer veiligheid. Maar volgens verkeersexperts dreigt die ijver soms te verzanden in slecht doordachte snelheidsvallen.
Van 246 naar 1.233 controles in twee jaar
Het parlementaire antwoord aan N-VA-Kamerlid Wouter Raskin laat weinig aan de verbeelding over: Vlaanderen is met voorsprong de meest gecontroleerde regio van het land, misschein zelfs van de wereld. In de 285 Vlaamse gemeenten staan intussen gemiddeld vier trajectcontroles per gemeente.
Minister van Binnenlandse Zaken Bernard Quintin (MR) noemt het “een noodzakelijke investering in handhaving en verkeersveiligheid”. Maar achter de indrukwekkende cijfers schuilt een technische kanttekening. Niet alle installaties functioneren al effectief. Door een tekort aan capaciteit bij de federale politie zijn veel trajectcontroles nog niet operationeel. Volgens Quintin komt daar de komende maanden verandering in, dankzij bijkomende IT-investeringen.
Verkeersexpert: “Sommige installaties zijn pure valstrikken”
Mobiliteitsprofessor Johan De Mol (UGent) komt in 'Het Nieuwsbla' met een promopraatje voor het principe van trajectcontroles, maar wijst wel op hun gebrekkige plaatsing. “Ze werken alleen als ze doordacht zijn geïnstalleerd,” stelt hij. “Vandaag staan veel trajectcontroles te kort na een snelheidsverlaging. Dat lokt bestuurders letterlijk in de val. Wie van 70 naar 50 kilometer per uur moet zakken, krijgt amper ruimte om af te remmen voor hij al geflitst wordt.”
In Nederland geldt een minimumafstand van 190 meter tussen het verkeersbord dat een nieuwe snelheidslimiet aankondigt en de eerste meetplaats. Die marge ontbreekt in Vlaanderen, waar regels over plaatsing nauwelijks zijn vastgelegd. Tiens, tiens, zou het dan toch een verdienmodel zijn en niet om de veiligheid te garanderen?
Minister De Ridder wil herziening van het systeem
Vlaams minister van Mobiliteit Annick De Ridder (N-VA) kondigde aan dat haar administratie begin volgend jaar klaar wil zijn met een volledige doorlichting van het trajectcontrolesysteem. Deze zomer besliste ze al om zeventig geplande installaties te schrappen, omdat lokale besturen onvoldoende konden aantonen dat er effectief een veiligheidsprobleem bestond.
Die beslissing zorgde voor wrevel binnen de Vlaamse coalitie. Zowel Vooruit als CD&V vonden dat De Ridder te streng te werk ging. Tegelijk wijst de minister op het belang van geloofwaardige plaatsing: “Trajectcontroles moeten de veiligheid dienen, niet de kas van de overheid.”
Een opvallend Vlaams overwicht
De federale cijfers tonen een frappant contrast tussen de gewesten. Vlaanderen telt 1.233 trajectcontroles, Wallonië slechts 97 en Brussel amper twaalf. Kamerlid Raskin noemt dat “een onbalans die dringend rechtgetrokken moet worden”. Wallonië kondigde wel aan om op termijn meer installaties te plaatsen langs de autosnelwegen, maar blijft voorlopig achter.
Meer controles, maar ook meer ongevallen
De intensievere handhaving vertaalt zich niet automatisch in minder ongevallen. Uit cijfers die Vooruit opvroeg, blijkt dat het aantal ongevallen aan wegenwerken vorig jaar met tien procent toenam, terwijl het aantal slachtoffers zelfs met dertien procent steeg. Vooral in Vlaams-Brabant en Oost-Vlaanderen gaat het de verkeerde kant uit. Vlaams Parlementslid Stephanie Vanden Eede (Vooruit) hekelt het gebrek aan daadkracht van minister De Ridder: “Er wordt veel gecontroleerd, maar weinig opgelost.”
Controlekampioen met groeipijnen
Vlaanderen mag zich de onbetwiste kampioen van de trajectcontrole noemen, maar de prestatie heeft een keerzijde. De infrastructuur hapert, de plaatsing is niet altijd logisch, en het effect op de verkeersveiligheid blijft discutabel. Het instrument voor veiliger verkeer, is een fiscaal vangnet — een Big Brother die niet altijd even goed kijkt waar hij flitst.
