Politiek kiest voor slogans boven oplossingen.
De federale regering moet miljarden vinden om het begrotingstekort onder controle te krijgen, maar de politieke partijen lijken daar voorlopig vooral hun verkiezingsbril voor op te zetten. Voor politici is het nu eenmaal altijd verkiezingstijd. De ene partij zoekt voorzichtig naar technocratische lapmiddelen, de andere haalt alvast de slogantaal van stal. Het voorstel van Vooruit om een zogenaamde “miljonairsbijdrage” in te voeren, leest minder als een realistisch begrotingsinstrument en meer als een campagnestunt.
Het voorstel klinkt rijk, maar blijft mager
Concreet wil Vooruit een progressieve belasting op financieel vermogen boven 1 miljoen euro. Wie tussen 1 en 2 miljoen euro bezit, zou 0,30 procent betalen. Voor de schijf tussen 2 en 3 miljoen euro loopt het tarief op tot 0,45 procent, en daarboven tot 0,60 procent. Vastgoed blijft buiten schot, maar effecten, deposito’s, verzekeringsproducten en zelfs crypto komen in beeld. De boekhouders van de rijke medemens draaien nu al overuren in hun zoketocht naar fiscale achterpoortconstructies.
Volgens de socialisten zouden zo’n 95.000 Belgen geraakt worden. Het rode plan zou een miljard euro per jaar opbrengen. Indrukwekkend op papier, maar in verhouding tot het begrotingsgat een druppel op een hete plaat.
Politieke realiteit: ijskoude douche
Dat dit voorstel de onderhandelingstafel haalt, is twijfelachtig. MR en N-VA hebben de deur naar nieuwe belastingen al lang dichtgeslagen. Tenzij het kind een andere naam draagt natuurlijk. Bovendien werd in het regeerakkoord geen woord gerept over een vermogensbelasting. Vooruit mag het idee dus al jaren meedragen, de kans dat het werkelijkheid wordt, is miniem.
Symboliek verkoopt beter dan cijfers
De timing is veelzeggend. In plaats van harde keuzes over structurele besparingen zien we partijen die teruggrijpen naar oude slogans. Vooruit wil de “sterkste schouders” opnieuw laten betalen, MR en N-VA profileren zich als de fiscale brandweermannen die elke verhoging doven. De begroting wordt zo een schouwtoneel van politieke profilering.
Begroting of verkiezingsprogramma?
Wat blijft hangen, is niet de inhoud, maar de symboliek. Vooruit scoort bij zijn achterban door de superrijken te viseren. MR en N-VA houden hun rechtse profiel strak in beeld. De begroting zelf raakt verder zoek.
Slogans vullen geen gaten
De miljonairstaks levert politieke soundbites op, maar nauwelijks kans op wetgeving. De federale begrotingsbesprekingen beginnen zo vooral een opwarming voor de verkiezingscampagne te lijken. In België is het makkelijker om slogans te verkopen dan rekeningen te betalen.
(Foto: Philip Reynaers/Photo News)
