Geen bewijs, wel veel twijfel – en dus géén veroordeling.
De correctionele rechtbank in Gent heeft dinsdag een 25-jarige man vrijgesproken van verkrachting. Wet werd een turbulente zitting.
Een avondje uit tijdens de coronaperiode kreeg vier jaar later een juridisch staartje, maar liep uiteindelijk uit op niets – althans, juridisch gesproken. Voor het slachtoffer blijft het litteken permanent. En voor de samenleving? Die blijft achter met de vraag: wanneer is ‘nee’ nog genoeg?
Avondje stappen, nachtmerrie vier jaar later
Het relaas van het vermeende slachtoffer is intussen klassiek geworden. Een ontmoeting met een vriendin op het Sint-Pietersplein in Gent, drank in overvloed – corona of geen corona – en een besloten afterparty bij diezelfde vriendin thuis. Daar - volgens haar verklaring - sloeg de gezelligheid om in gruwel: ze had zoveel gedronken dat ze moest overgeven en besloot zich terug te trekken op bed. Ze wilde slapen. Maar ze werd wakker met een man bovenop haar die haar probeerde te penetreren. Volgens haar zonder toestemming. Volgens hem wilde ze maar al te graag.
Medisch, mentaal en moreel
De vrouw, die zich burgerlijke partij stelde, kampt intussen met een posttraumatische stressstoornis en volgt therapie. Haar advocate wees op haar fysieke toestand: “Ze sliep, was dronken, en bovendien lijdt ze aan een medische aandoening die seks bijzonder pijnlijk maakt. Toestemming was er nooit.” De vrouw zelf verwoordde het tijdens de zitting als volgt: “Sinds die nacht is mijn gevoel van veiligheid verdwenen. Mijn grenzen zijn weggevaagd. Ik voel het nog elke dag.”
De verdediging: “Geen klassieke zaak”
De advocate van de beklaagde, Manon Cop, haalde alles uit de kast om het ‘klassieke verkrachtingsbeeld’ te doorprikken. Geen bruut geweld, geen duidelijke weigering, geen paniekreactie achteraf. Integendeel: sms-verkeer tussen de twee na de bewuste nacht bleef beleefd, zelfs vriendelijk. De vrouw keerde de dag nadien ook vrijwillig terug naar zijn bed. “Dat is geen reactie van iemand die een seksueel trauma heeft meegemaakt,” klonk het bij de verdediging. Meer nog: volgens Cop kreeg de vrouw simpelweg spijt. Spijt die gevoed werd door het besef dat ze op dat moment nog in een andere relatie zat. “En dus moest het verhaal herschreven worden.”
De beklaagde zelf – zichtbaar geëmotioneerd – hield vol dat hij onschuldig was. “Ik weet hoe misbruik voelt. Ik zou nooit doen wat mij is aangedaan.” Een opmerkelijke uitspraak, die meer vragen oproept dan ze beantwoordt.
Technisch, maar dodelijk voor het dossier
Het Openbaar Ministerie hield zich opvallend op de vlakte. Er was geen forensisch bewijs, geen getuigen, geen duidelijke tekenen van dwang of verzet. “De situatie is complex,” erkende ook de procureur, die zich zonder veel verzet neerlegde bij het oordeel van de rechtbank.
De rechter deed wat rechters doen: afwegen. En in het Belgische strafrecht weegt ‘twijfel’ altijd in het voordeel van de beklaagde. De sms’jes, het gebrek aan duidelijke protesten, en vooral het feit dat de vrouw na het incident vrijwillig weer bij de man in bed kroop – dat alles speelde hem in de kaart.
Ook de toxicologische rapporten deden hun duit in het zakje: ze was onder invloed, maar niet ‘compleet ontoerekeningsvatbaar’. En dus, redeneerde de rechtbank, is het onmogelijk om met zekerheid te zeggen dat er geen toestemming was.
Juridische logica versus maatschappelijke moraal
De rechter twijfelde openlijk aan het waarheidsgehalte van het slachtoffer. “Er zijn geen objectieve aanwijzingen van verzet. Het slachtoffer was niet buiten bewustzijn. Er is geen melding geweest bij vrienden onmiddellijk na de feiten. En de daden zijn niet incompatibel met haar gedrag nadien.” Ook het feit dat zij een andere relatie had, werd meegewogen. Vrij vertaald: wie vreemdgaat en zich daar ‘nadien’ slecht over voelt, kan niet zomaar achteraf ‘verkrachting’ roepen.
Eeklo, Leuven, nu Gent
De zaak past in een steeds langer wordende rij van vrijspraken in gevoelige zedenkwesties waarbij ‘woord tegen woord’ het strafrechtelijke plafond blijkt. Van Eeklo tot Leuven, en nu Gent – telkens opnieuw schuurt de juridische realiteit tegen het maatschappelijke buikgevoel. Want ja, wie dronken is, kan technisch gezien nog toestemming geven. En wie nadien geen klacht indient of beleefd blijft sms’en, lijkt ineens medeplichtig.
De juridische grens ligt zelden waar het morele ongemak begint
De Gentse rechtbank deed wat ze moest doen: oordelen binnen de grenzen van de wet. En binnen dat keurslijf telt maar één ding: bewezen of niet. Niet vermoedens. Niet pijn. Niet verdriet. Niet trauma. Alleen feiten, en bewijs. En als die ontbreken, volgt er geen veroordeling.
(Foto: Shutterstock)
