Eerst een fotograaf uitschelden omdat hij zijn werk doet, daarna naar de Raad voor de Journalistiek stappen omdat datzelfde werk gepubliceerd wordt. Het is een volgorde die we eerlijk gezegd niet elke dag tegenkomen, maar blijkbaar kan het dus ook zo.
S.V.E., de advocaat van Tom De Wilde die eerder deze maand een fotograaf van P-magazine bedreigde nadat hij op de openbare weg werd gefotografeerd, heeft inmiddels een klacht ingediend bij de Raad voor de Journalistiek. Ook Tom De Wilde zelf legde een klacht neer. Volgens hen had dit artikel niet mogen verschijnen.
Dat is uiteraard zijn volste recht. De Raad voor de Journalistiek bestaat precies om zulke klachten te bekijken en te beoordelen of journalisten volgens de regels hebben gewerkt. Daar hebben wij geen enkel probleem mee.
Wat ons wel opvalt, is dat sommige mensen bijzonder veel moeite lijken te hebben met een vrij eenvoudig principe: journalisten mogen hun werk doen. Dat werk bestaat er soms uit om gebeurtenissen vast te leggen, ook wanneer die zich in de publieke ruimte afspelen en ook wanneer de betrokkenen daar liever geen camera bij zien.
Dat kan gebeuren. Maar het blijft journalistiek. Wie denkt dat een journalist moet stoppen met fotograferen omdat iemand dat even eist, heeft een licht afwijkende interpretatie van persvrijheid.
Laat dus één ding duidelijk zijn: P-magazine laat zich niet intimideren. Niet door boze telefoons, niet door advocaten die dreigen met een pak slaag en ook niet door klachtenprocedures. De Raad voor de Journalistiek zal zich over de klacht buigen. Wij kijken daar rustig naar uit.
Intussen blijven wij doen wat wij horen te doen: verslag uitbrengen van wat er gebeurt. Ook wanneer dat sommige mensen niet goed uitkomt.
