Angela Merkel, de voormalige Duitse kanselier en eeuwige belichaming van ‘rustig blijven en niets doen’, heeft een nieuwe theorie over de oorlog in Oekraïne. Volgens haar ligt de oorzaak niet bij Poetin, niet bij de Russische tanks, en zelfs niet bij het Duitse gasverslaving maar wel bij dit…
“We konden niet onderhandelen via Zoom, dus begon hij te schieten”
In een interview met de Hongaarse podcast Partizán vertelde Merkel dat ze in 2021 nog geprobeerd had om een ‘dialoog’ met Poetin op te starten. Dat moest volgens haar escalatie voorkomen.
Maar helaas: Polen en de Baltische Staten hadden daar geen zin in. Die wilden niet opnieuw in een EU-kringgesprek over ‘vriendschap met Moskou’, vermoedelijk omdat zij wél weten hoe het voelt als er plots Russische soldaten in je achtertuin staan.
En toen kwam er nog iets tussen: corona. De lockdown zorgde ervoor dat er geen gezellige tête-à-têtes meer mogelijk waren. Geen staatsbanketten, geen handdrukken, geen oogcontact. En dus, volgens Merkel, was de diplomatie ‘geblokkeerd’.
Vrij vertaald: als Merkel Poetin nog een paar keer in de ogen had kunnen kijken tijdens een diner met kreeft en Riesling, was die oorlog er volgens haar nooit gekomen. Foei de Marc Van Ransten van deze wereld dus, die opriepen tot lockdowns en beslisten dat gezelllig tafelen levensgevaarlijk was.
De Oost-Europeanen zijn te bang, vindt Angela
Merkel verklaarde ook dat het vooral ‘de Baltische Staten en Polen’ waren die haar plan saboteerden, omdat ze ‘bang’ waren dat Europa geen gemeenschappelijk beleid zou voeren tegenover Rusland.
Bang? Nu ja, gezien de geschiedenis (Sovjetbezetting, annexaties, deportaties, you name it) zou je denken dat ze een beetje recht hebben op een gezonde portie wantrouwen.
Maar volgens Merkel hadden ze gewoon te weinig vertrouwen in haar Knuddel-diplomatie.
Haar plan was simpel: nog eens gezellig met Poetin rond de tafel zitten, wat praten over Minsk, en hopen dat hij daarna stopt met invasieve plannen.
“Het Minsk-akkoord werkte prima, tot het niet meer werkte”
Merkel verdedigde haar Ruslandbeleid ook nog eens met de woorden dat het Minsk-akkoord “Oekraïne had gestabiliseerd”. Dat stabiliseren is uiteraard een relatief begrip. In dezelfde zin kan je ook zeggen dat een pleister op een open beenbreuk de wond tijdelijk afdekt.
Want terwijl Merkel en co nog aan het ‘stabiliseren’ waren, was Poetin rustig bezig met het annexeren van de Krim, het bewapenen van separatisten en het aanleggen van nieuwe oliepijpleidingen richting Berlijn.
Het is niet haar schuld. Echt niet.
Volgens Merkel is ze dus niet verantwoordelijk voor het fiasco van de Europese Ruslandpolitiek. Nee hoor. Het was de schuld van:
De pandemie.
De Oost-Europeanen.
De omstandigheden.
Eventueel ook het weer.
De enige die níét op dat lijstje staat, is Vladimir Poetin zelf. Die arme man kreeg gewoon niet genoeg diplomatieke aandacht en begon dan maar een oorlog, als een kleuter die z’n speeltje niet krijgt.
Duitsland en het eeuwige geloof in praten
Merkel blijft trouw aan de Duitse school van Diplomatie door eindeloos overleg. Waar andere landen denken: “Misschien moeten we die tanks stoppen”, denkt Duitsland: “Misschien moeten we hem uitnodigen voor koffie en begrip tonen.”
En eerlijk: het is een traditie die werkt. Tot het niet meer werkt. Tot er tanks aan de grens staan.
En dan zegt men: “We hadden misschien iets vroeger moeten ingrijpen, maar achteraf is iedereen slim.”
De Oost-Europese reactie: “Dank je, maar nee dank je”
In Polen en de Baltische staten zijn ze niet bepaald enthousiast over Merkels nieuwe uitleg. De Poolse minister van Buitenlandse Zaken noemde het ‘ongepast en wereldvreemd’, wat nog een beleefde manier is om te zeggen: “Heeft ze ze nog allemaal op een rijtje?”
Die landen weten al decennia dat Rusland niet stopt op een vriendelijke vraag. Maar in Berlijn dacht men blijkbaar dat alles oplosbaar is met gascontracten en knuffeldiplomatie.
Conclusie: De wereld volgens Angela
Volgens Merkel had Poetin dus nooit Oekraïne binnengevallen als:
er geen lockdown was geweest,
Polen wat relaxter was geweest,
en Europa wat meer had gepraat over ‘onderling begrip’.
Een mens vraagt zich af wat ze als volgende verklaring gaat geven. Misschien: “Als ik niet zoveel handgel had gebruikt, was de vrede behouden gebleven.”
