Eén akkoord, acht uur vergaderen en een coalitie die vooral één ding eens is: dat het de fout van iemand anders is.
Het zou een korte vergadering worden. Efficiënt, doeltreffend, bijna voorbeeldig. Arizona zou even tonen hoe volwassen politiek eruitziet.
CD&V-minister van Justitie Annelies Verlinden dacht daar blijkbaar net iets anders over. Acht uur later was er dan toch een akkoord. Of toch iets dat in de Wetstraat doorgaat voor een akkoord zolang niemand luid genoeg “crisis” roept.
Officieel: een crisis rond abortus afgewend. Onofficieel: gewoon verplaatst naar de volgende vergadering.
Abortus, euthanasie en de kunst van alles aan elkaar te knopen
Het dossier had eigenlijk al genoeg spanning op zichzelf: de verlenging van de abortustermijn. Maar in de Belgische politieke logica is één heet hangijzer nooit genoeg.
Dus werd er creatief vergaderd: abortus, euthanasie bij dementie, draagmoederschap… alles in één grote ethische stoofpot, zogezegd om “samenhang” te garanderen.
In werkelijkheid: omdat elke partij ergens anders “ja” wil zeggen, maar liever niet alleen.
De koppeling die niemand wilde, behalve… iedereen
Binnen de regering werd wekenlang ruzie gemaakt over exact dat principe: koppelen of niet koppelen.
Vooruit en MR zagen in de koppeling een handig hefboommechanisme: wie abortus wil, krijgt er meteen andere ethische dossiers bij.
CD&V zag vooral een valstrik met politiek touw errond.
En zo werd het principe zelf belangrijker dan de inhoud van de dossiers. Klassieke Wetstraat: de structuur wint het van het resultaat.
Verlinden als bliksemafleider van dienst
En ergens tussen al dat overleg zit dus één constante: Annelies Verlinden.
Volgens de ene partij vertraagde ze de boel urenlang. Volgens de andere voerde ze gewoon uit wat in het regeerakkoord stond. Volgens iedereen tegelijk: ze zat in de weg, behalve wanneer ze gelijk had.
Franstalige regeringsbronnen gingen nog een stap verder: ze zou zich “buiten de regering zetten” en daarmee haar goodwill opgebruiken alsof het kortingspunten zijn bij de Delhaize.
Binnen CD&V klinkt dan weer het omgekeerde verhaal: een gecoördineerde poging om de minister persoonlijk te beschadigen omdat de inhoud niet bevalt. In Wetstraat-taal: het is nooit inhoud, altijd framing. Behalve als het wél inhoud is.
De sereniteit die nergens te vinden is
Premier Bart De Wever had nochtans nog opgeroepen tot “rustig debat” en “sereniteit”.
Alleen is sereniteit in ethische dossiers in België niet compatibel.
In plaats van rust kwam er een vergadering die uitliep, een deadline die verschoof en een sfeer die “serieus vertroebeld” werd – wat in regeringsjargon betekent dat niemand nog vertrouwt wat de ander zegt, maar men elkaar nog wel mails stuurt.
Het echte akkoord: alles is nog open
Wat er uiteindelijk op tafel ligt, is geen eindpunt maar een nieuwe startlijn.
Er komt tegen 1 december een stapel teksten en adviezen. Daarna mag de echte discussie beginnen. Of, in politieke vertaling: het deel waar iedereen opnieuw herbegint alsof er nooit een akkoord was.
En ondertussen: dossiers op de wachtlijst
Terwijl iedereen zich vastbijt in ethische principes, blijven andere dossiers gewoon liggen: arbeidsflexibiliteit, importverboden, consumentenbescherming… allemaal netjes geparkeerd tot de emotionele storm over abortus en euthanasie voorbij is.
Of die storm ooit echt gaat liggen, is een andere vraag.
Rousseau gooit benzine op het vuur
Vooruit-voorzitter Conner Rousseau spaarde maandagochtend op Radio 1 de loftrompet niet — integendeel.
Zijn boodschap over CD&V-minister van Justitie Annelies Verlinden was duidelijk: vertrouwen staat op losse schroeven.
“Kunnen mensen haar nog vertrouwen?” klonk het scherp. En alsof dat nog niet genoeg was, voegde hij eraan toe dat het “niet het eerste dossier is waarin ze brokken heeft gemaakt”.
In Wetstraat-taal heet dat: de handschoenen zijn uit.
“Plastische en misselijkmakende communicatie”
Rousseau ging nog een stap verder en spaarde ook de communicatie van CD&V niet.
Volgens hem wordt er op een manier gecommuniceerd die “plastisch en misselijkmakend” is — een uitspraak die in een normaal bedrijf meteen tot een crisis-PR-bureau zou leiden, maar in de Wetstraat gewoon in het dagelijkse debat verdwijnt.
Kort samengevat: de inhoud is al moeilijk, de toon maakt het alleen maar erger.
Conclusie: Annelies “heeft het gedaan”, maar niemand is tevreden
De officiële versie: crisis vermeden, meerderheid gered, overleg geslaagd.
De politieke realiteit: iedereen is moe, iedereen is boos, en iedereen wijst naar iemand anders.
En in het midden daarvan staat Annelies Verlinden, die het dossier zogezegd “opgelost” heeft — in de klassieke Wetstraat-interpretatie van het woord: er is iets beslist, dus het probleem bestaat voorlopig niet meer.
Tot het volgende kernkabinet.
(Foto: Didier Lebrun/Photo News)
