🎥 'Tarzan' Bouchez wil op de vuist met actievoerders

Een bierdouche, dat vond hij niet zo tof.

Wie aan politiek doet, heeft narcistische trekjes. Niet? Jezelf belangrijker vinden dan de anderen, is de enige manier om je eigen gelul te geloven. Het grote voorbeeld daarvan woont aan de overkant van de grote plas. Maar ook in ons land lopen er een aantal politici rond die van zichzelf vinden dat er goddelijk DNA door hun anderen stroomt. Sta ons toe om ze niet bij naam te noemen, je weet ongetwijfeld wie we bedoelen.

Nu goed, in Gembloux viel woensdagavond geen regen uit de lucht, maar gerstenat – en dat pal op het kostuum van ene Georges-Louis Bouchez. De voorzitter van de MR kreeg er geen applaus of warme ontvangst, maar een receptie in vakbondsstijl: vuisten in de lucht, inclusief middelvingers en een fris glas Jupiler als openingsakkoord. De stoet boze FGTB’ers, activisten en verdwaalde Gele Hesjes had duidelijk geen zin in debat of beleefdheidsformules. Wat begon als een politieke bijeenkomst, eindigde bijna in een knokpartij. Bouchez filmde, foeterde en manifesteerde zich onverzettelijke martelaar van de democratie.

Geen ontvangstcomité, maar een volksgericht

Bouchez stapt uit zijn wagen voor het partijcongres in Gembloux, en nog voor zijn schoenen de stoep raken, stormt een man op hem af met een plastic bekertje vol schuimende woede. Sploesh. Bier over het haar, het jasje en zijn waardigheid. Bouchez draait zich om, klaar om verhaal te halen. De dader mompelt iets onduidelijks – waarschijnlijk niet "gezondheid". De MR-voorzitter balt zijn vuist, de camera van zijn smartphone draait al op volle toeren. Binnen de minuut moet de politie ingrijpen om een klap in HD te vermijden.

Facebook als slagveld

Eenmaal veilig binnen – of beter: uit de spatzone – greep Bouchez naar zijn favoriete wapen: Facebook. Geen klassieke persverklaring, maar een emotioneel relaas op sociale media, inclusief vingerwijzing richting "links geweld" en een minzame martelaarshouding. “Zo is links nu eenmaal,” schreef hij. Met andere woorden: wie niet in het neoliberale gareel loopt, gooit pinten in plaats van argumenten.

Bouchez spaarde de hyperbolen niet: bedreigingen, obscene gebaren, politie-interventie… Het hele drama kreeg het aura van een politieke lynchpartij, een aanval op "de dialoog" en "de democratie". Hij had naar huis kunnen gaan, voegde hij er nobel aan toe. Onder politiebescherming, zelfs. Maar hij bleef. "Om hen te tonen dat ze me niet bang maken."Vrij vertaald: “Zo ne goeie hebben wij nog niet gehad.”

Een clash van systemen

Wat hier gebeurde, is meer dan een incident met een nat pak en een opgefokte activist. Het is het symbolische infarct van de Belgische politiek anno 2025. De kloof tussen de politieke elite en de straat is geen barstje meer, het is een canyon. Terwijl Bouchez praat over "structurele hervormingen" en "responsabilisering", voelen vakbondsleden de hete adem van besparingen, sociale afbouw en liberale bulldozers in hun nek. 

Bouchez is al jaren een levende provocatie voor alles wat zweeft tussen rood en groen. Zijn stijl: oneliners met het volume op elf, discussies via tweets, debatten met de finesse van een boksmatch. Dat levert media-aandacht op, zeker. Maar ook een toenemende allergie op het terrein.

Het slachtoffer als strateeg

Toch is het beeld van een geïsoleerde, belaagde Bouchez slechts één laag van de werkelijkheid. De MR-voorzitter weet hoe hij elk incident omzet in politiek kapitaal. Elke vijandige pint is voor hem een punt op de opiniemeter. Elke vuist in de lucht is een argument voor “law and order”. Door te blijven staan in Gembloux, speelt hij niet alleen de dappere democraat, maar ook de strateeg die zijn rechtse achterban toont waar het echte gevaar huist: in het linkse activisme dat niet meer wil praten maar enkel wil afbreken.

De politieke kater komt later

De vraag is: wat blijft er over na het schuim? Want achter deze zoveelste clash schuilt een wrange waarheid. België is politiek verzuurd. Het vertrouwen tussen burger en beleidsmaker is op, de bruggen zijn verbrand, en het debat is vervangen door confrontatie. Gembloux is daar geen uitzondering op, maar een symptoom. Bouchez weet dat, maar surft er tegelijk handig op mee. De liberale politicus die de straat niet begrijpt, is ook de influencer die haar graag filmt – zolang het hem in het zadel houdt.

(Foto: screenshot Facebook)