Tussen geloof en stemmenjacht vervaagt de grens.
De tjeven die de moslims een “fijn Offerfeest” wensen op Instagram, we moesten even gaan zitten toen we het lazen. Het lijkt op het eerste gezicht een kleine, vriendelijke geste van een partij die zich graag presenteert als verbindend, menselijk en maatschappelijk betrokken. Maar in de politieke context van vandaag is zo'n sympathieke feestwens geen neutrale boodschap.
Wanneer een partij als cd&v — historisch verankerd in de katholieke zuil — zich online richt tot de islamitische gemeenschap met religieus geladen felicitaties, durven we de vraag stellen: waar stopt oprechte maatschappelijke erkenning en waar begint electorale profilering?
Politiek is zelden gratuit. Zeker niet op sociale media. En al zeker niet in tijden waarin elke like, elk bereik en elke community strategisch wordt gewogen.
Van pastoor naar algoritme
CD&V is niet meer de partij van de machtige parochie, de stille druk van het kerkhof en de vanzelfsprekende band tussen kerk en stemhokje. Die tijd is voorbij. De kerken lopen leeg, de katholieke zuil is versnipperd en de traditionele achterban is geen vanzelfsprekendheid meer.
Wat overblijft, is een partij op zoek naar nieuwe verankering. Nieuwe gemeenschappen. Nieuwe relevantie.
En precies daar duikt een interessant patroon op: waar vroeger de pastoor de sociale lijm was, lijkt vandaag het sociale-mediaplatform die rol over te nemen. Alleen is de logica dezelfde gebleven: wie de gemeenschap bereikt, bereikt de stem.
“Fijn Offerfeest”: warme boodschap of politieke positionering?
Een feestwens op Instagram is op zich onschuldig. Respect tussen gemeenschappen is geen probleem — integendeel. Maar in de politieke arena wordt elke boodschap automatisch ook een signaal.
Wie feliciteert, positioneert zich. Toch? Wie zichtbaar aanwezig is in religieuze of culturele momenten, bouwt relaties op. En wie dat consequent doet, bouwt niet alleen goodwill op, maar ook electorale nabijheid.
Nieuwe achterban, nieuwe berekening
Het politieke landschap in België verandert snel. Stadswijken worden diverser, traditionele electorale blokken brokkelen af, en partijen zoeken houvast in nieuwe segmenten van de bevolking.
Daarin past perfect een strategie van “verbinding”: aanwezig zijn op religieuze feestdagen, herkenbaar communiceren met verschillende gemeenschappen en zich profileren als inclusieve bruggenbouwer.
Maar cynisch bekeken — en politiek is vaak cynisch — kan dezelfde strategie ook gelezen worden als iets anders: electorale marktverkenning.
Niet “wij vieren samen”, maar “wij zijn er ook voor u, vergeet dat niet in het stemhokje”.
Gelukkig is er in Berlgië het ‘heiulige pricipe’ van scheiding tussen kerk en staat. Toch?
(Foto: Instagram)
