De Messias met een bajonet: van meerwaardetaks tot defensiebelasting.
Tom Waes is niet de enige Vlaming met een Messiascomplex. Ook Conner Rousseau lijkt tegenwoordig rond te lopen met het idee dat hij persoonlijk de Belgische samenleving moet redden van alles wat dreigt – klimaat, kapitaalvlucht en nu ook nog Vladimir Poetin. Na zijn politieke wederopstanding is Rousseau niet alleen de man van de meerwaardetaks – die in realiteit vooral de hogere middenklasse raakt – maar flirt hij nu ook openlijk met het idee van een defensiebelasting. Inderdaad: na de vermogensaanval, nu een heffing voor veiligheid. Want, zo stelt Rousseau in een opvallend defensief interview met HLN, vrij vertaald: “De Rus komt eraan”.
Van Robin Hood tot veldheer
Conner Rousseau’s Vooruit stak recent de vlag uit: de meerwaardetaks is binnen. Officieel bedoeld om de superrijken eindelijk te laten bijdragen, maar in de praktijk treft de maatregel vooral zelfstandigen, kmo’s en burgers met een bescheiden aandelenportefeuille – de typische Vlaamse middenklasse dus. Diezelfde groep die al jarenlang het gros van de belastinginkomsten ophoest én straks ook de rekening zal krijgen voor Rousseau’s nieuwste idee: extra geld voor defensie, gefinancierd via “correctere fiscaliteit”, lees: nieuwe belastingen.
Wie dacht dat Vooruit zich nog bekommerde om pensioenen en sociale bescherming, kreeg de voorbije dagen een koude douche. Rousseau verdedigt met vuur de beslissing van de federale regering om de komende jaren vier miljard euro extra in defensie te pompen, terwijl er tegelijk vijf miljard wordt bespaard op pensioenen en uitkeringen. De cijfers kloppen, de logica niet.
“Veiligheid is niet gratis” – behalve dan als je een pensioen verwacht
Rousseau probeert het contrast tussen stijgende defensiebudgetten en dalende sociale uitgaven weg te praten met een mathematische kronkel: “We geven jaarlijks 60 miljard uit aan pensioenen, aan defensie maar 12 miljard.” En dus, zo redeneert hij, is het onzinnig om te klagen over defensie-uitgaven. Alsof het feit dat één post gigantisch is, meteen rechtvaardigt dat een andere zomaar mag stijgen zonder fundamenteel debat.
Dat er op sociale uitgaven wordt bespaard terwijl Defensie volop cash mag ontvangen, lijkt Rousseau nauwelijks te deren. “In een onveilige wereld komt veiligheid niet meer gratis”, klinkt het. Een cliché dat de realiteit moet maskeren: wie vandaag zijn pensioen ziet verdampen, krijgt daar morgen geen straaljager voor terug.
NAVO als alibi, Trump als afleiding
Rousseau stelt zich graag kritisch op tegenover de NAVO, maar als puntje bij paaltje komt, blijft hij gewoon in de pas lopen. De aankoop van 21 extra F-35’s noemt hij “te zot om los te lopen”, niet omdat hij fundamenteel tegen is, maar omdat dat ons te afhankelijk maakt van de Verenigde Staten. Met andere woorden: het is niet de uitgave, maar de leverancier die wringt?
En dus laveert Rousseau handig tussen NAVO-loyaliteit en electorale voorzichtigheid. Hij lacht luidop met het idee dat hij Donald Trump ooit “daddy” zou noemen – dat voorrecht reserveert hij voor de Spaanse socialist Pedro Sánchez – maar inhoudelijk volgt hij de NAVO-lijn op de voet. Het vooruitzicht dat PVDA de slogan ‘Hier vliegt uw pensioen’ zal bovenhalen, lijkt hem vooral ideologisch te storen, niet inhoudelijk te verontrusten.
Een defensiebelasting, “waarom niet?”
Wat Rousseau tussen neus en lippen toegeeft, is des te explosiever: een aparte belasting om de defensiebegroting te voeden, dat idee “ligt op tafel”. Uiteraard wil hij eerst fraudebestrijding en het schrappen van fossiele subsidies voor vrachtwagens bekijken, maar de intentie is duidelijk. Belastingen zijn geen taboe meer. Ze zijn een logische stap geworden in een financieel beleid waar steeds minder geld naar herverdeling en steeds meer naar bewapening vloeit.
Beloven dat er géén nieuwe belastingen komen? “Dat durf ik niet”, zegt hij eerlijk. De wereld is te onzeker, de noden te groot, de begroting te wankel. Zelfs met alle geplande hervormingen zal het tekort in 2029 nog 26 miljard euro bedragen. In die context wordt een defensieheffing geen gek idee, maar een quasi-onvermijdelijke uitkomst.
De missionaire vermoeidheid
Op het einde van het interview klinkt Rousseau vermoeid, bijna uitgeblust. Nee, gelukkig maakt politiek hem niet. Ja, hij snakt naar vakantie. Frankrijk of Spanje, een festival hier of daar. Even weg van de hete dossiers, de boze Russen en de ontploffende begroting. Maar veel tijd om uit te blazen zal hij niet hebben.
Conner Rousseau heeft zijn nieuwe rol gevonden: die van linkse veldheer in oorlogstijd. Maar wie vandaag op zoek is naar sociaal beleid met een hart voor de gewone man, zal zich bij zijn retoriek vooral afvragen: voor wie vecht hij eigenlijk nog?
(Foto: Vincent Duterne/Photo News)
