Pentagon onderschat Iran: Trump beloofde een snelle afrekening, maar Iran blijft terugslaan.
De zelfverklaarde god in het Witte Huis, Donald Trump, had nochtans een eenvoudig verhaal klaar. Hij wilde vrede, geen oorlog. Amerika zou conflicten niet beginnen, maar ze wel kordaat beëindigen. Kort, krachtig en vooral: snel gewonnen.
Alleen lijkt de werkelijkheid zich weinig aan te trekken van dat script.
Sinds Trump opnieuw de scepter zwaait in Verenigde Staten, lijkt de wereld van crisis naar crisis te sukkelen. Handelsoorlogen die economieën doen daveren, diplomatie die plaatsmaakt voor borstklopperij, en nu een militair avontuur dat volgens het Witte Huis al bijna beslist was nog voor het goed en wel begonnen was. De oorlog die hij samen met Benjamin Netanyahu tegen Iran ontketende, moest een demonstratie van macht worden. Een korte campagne, een vernederde tegenstander en een president die zich opnieuw als wereldleider kon profileren.
Maar zo werkt geopolitiek zelden.
Want terwijl Trump al dagen roept dat het einde nabij is, blijven de Iraniërs terugschieten. Raketten, drones, verstoring van scheepvaart in de Straat van Hormuz: het conflict blijkt hardnekkiger dan het triomfantelijke narratief uit Washington doet vermoeden. De vijand die zogezegd al half verslagen was, blijkt nog lang niet klaar.
Dat maakt van deze oorlog mogelijk meer dan een militair conflict. Het dreigt een test te worden voor Trumps grootste zwakte: zijn onwrikbare overtuiging dat de wereld zich laat sturen als een realityshow, waarin bravoure en slogans volstaan om complexe problemen op te lossen.
De vraag is dus niet alleen of Iran militair kan standhouden. De vraag is vooral of Trump zich opnieuw heeft verkeken op een conflict dat in zijn hoofd al gewonnen was, maar in de echte wereld nog maar net begonnen lijkt.
Golfregio onder vuur
De voorbije dagen viseerde Iran doelwitten in meerdere landen rond de Perzische Golf, waaronder Saoedi-Arabië, Koeweit, Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein, Qatar en Oman. Tegelijk werden ook schepen aangevallen in de strategisch cruciale Straat van Hormuz, een van de belangrijkste energieroutes ter wereld.
Die aanvallen tonen aan dat Iran nog steeds over aanzienlijke militaire capaciteit beschikt. Ondanks de zware bombardementen van de Verenigde Staten en Israël blijft het land in staat om drones, kruisraketten en ballistische raketten af te vuren.
Pentagon verrast door Iraanse reactie
Binnen het Amerikaanse defensieapparaat wordt intussen erkend dat de omvang van de Iraanse tegenaanvallen groter is dan verwacht. In Washington ging men er aanvankelijk van uit dat Teheran een symbolische vergelding zou uitvoeren, vergelijkbaar met eerdere spanningen in de regio.
In plaats daarvan ontwikkelde Iran een bredere militaire strategie. De aanvallen volgen elkaar niet massaal op, maar komen in golven en lijken gericht op specifieke doelwitten zoals radarinstallaties, communicatie-infrastructuur en luchtverdedigingssystemen.
Die aanpak wijst volgens militaire analisten op een doordachte strategie om de verdediging van tegenstanders geleidelijk uit te putten.
Rakettenarsenaal niet uitgeschakeld
Volgens Amerikaanse schattingen beschikt Iran nog altijd over een aanzienlijk deel van zijn rakettenarsenaal. Voor de oorlog werd het aantal ballistische raketten op ongeveer 3.000 geraamd. Zelfs na dagen van bombardementen zou nog ongeveer de helft operationeel zijn, samen met honderden mobiele lanceerplatformen.
Daarbij komt dat Iran zijn militaire infrastructuur bewust moeilijk detecteerbaar heeft gemaakt. Het land gebruikt ondergrondse opslagplaatsen – vaak omschreven als “raketsteden” – en werkt met mobiele lanceersystemen die snel kunnen verplaatsen. Ook decoys en namaakinstallaties zouden gebruikt worden om vijandelijke verkenning te misleiden.
Decentrale oorlogsmachine
Iran heeft bovendien lessen getrokken uit eerdere conflicten. De militaire structuur werd minder centraal georganiseerd, waardoor lokale commandanten autonoom kunnen opereren wanneer de topstructuur wordt getroffen.
Die decentralisatie maakt het voor tegenstanders moeilijker om het militaire apparaat volledig lam te leggen. Zelfs wanneer belangrijke commandoposten worden uitgeschakeld, blijven regionale eenheden operationeel.
Economische druk als wapen
Naast militaire aanvallen probeert Teheran ook economische druk uit te oefenen. De verstoring van het scheepvaartverkeer in de Straat van Hormuz kan rechtstreeks gevolgen hebben voor de wereldwijde olie- en gasmarkt.
Een langdurige blokkade of aanhoudende aanvallen op tankers zouden de energieprijzen internationaal opnieuw onder zware druk kunnen zetten.
Conflict zonder snelle afloop
Militaire waarnemers houden er steeds meer rekening mee dat het conflict niet snel zal eindigen. In plaats van een korte en beslissende campagne lijkt een langdurige confrontatie zich af te tekenen, waarbij beide kampen proberen elkaars slagkracht geleidelijk te ondermijnen.
Voor Washington en zijn bondgenoten betekent dat dat de oorlog in het Midden-Oosten wel eens complexer kan worden dan aanvankelijk werd voorgesteld. Terwijl het Witte Huis al sprak over een bijna verslagen tegenstander, toont de realiteit dat Iran nog lang niet uitgeschakeld is. Iran zou wel eens Trump's Rusland kunnen worden. De geschiedenis leert dat daar twee grote heersers met grootheidswaan hun tanden op stuk beten, de ene stak één hand in zijn jas, de andere had een klein vierkant snorretje.
(Foto: Shutterstock)
