Waarom mocht thuisverpleegster Stefanie Sander open en bloot met naam, toenaam en complete Instagram-catalogus door alle kranten worden gejaagd, terwijl Mina Assabane, even goed een meermaals veroordeelde fraudeur, plots wél anoniem moet blijven en een geblurde snuit krijgt? Het is een vraag die je alleen durft stellen als je niet bang bent om te concluderen waar de grens precies loopt, en vooral wie hem verlegt.
In theorie is het eenvoudig. Een verdachte blijft anoniem tot er een veroordeling is, tenzij die verdachte een publieke figuur is. Wie dagelijks op tv komt, speeches geeft, verkiezingen wint of verloren heeft, die mocht altijd herkenbaar in de pers. Althans, dat was de regel vóór er een bepaalde rode partij begon met dwangsommen, eenzijdige verzoekschriften en juridische mokerhamers. Want als het een partijvoorzitter van de sossen betreft die ‘ongewenst handtastelijk’ wordt genoemd? Dan kennen ze de weg naar de rechtbank sneller dan naar hun eigen congreszaal.
Maar Stefanie Sander? Die mocht wel herkenbaar worden uitgesmeerd, want ze was lid van Vlaams Belang. Plots gold de anonimiteitsregel niet meer, en mocht elke krant haar volledige online leven meepakken als gratis bonusverslaggeving.
En nu: Mina Assabane, alias ‘Mina A.’. Voor HLN staat deze dame er als een soort schim: onherkenbaar gemaakt, initialen in plaats van een naam. Nochtans spreken de feiten boekdelen.
Deze Limburgse thuisverpleegster staat al voor de derde keer terecht wegens zware fraude met RIZIV-gelden. In 2014 kreeg ze twee jaar cel voor valse getuigschriften, in 2019 werd dat opnieuw vier jaar effectief na een fraudecircus dat varieerde van fictieve wasbeurten tot het factureren van maanden waarin ze niet eens meer de verpleegster van de patiënt wás. Ze had een recordaantal spookprestaties op haar naam staan, duizenden euro’s aan premies die ze nooit had mogen innen, én een frauduleus faillissement bovenop.
Maar het meest frappante: na haar gevangenisstraf ging ze gewoon vrolijk verder. Van Limburg verlegde ze haar speeltuin naar de Kempen en begon opnieuw prestaties aan te rekenen die nooit geleverd waren. In 2019 declareerde ze 13.799 prestaties, goed voor een terugbetaling van 211.000 euro. Het RIZIV testte een steekproef bij negen patiënten en overal hetzelfde patroon: geen zorg, wél facturen.
Toen ze donderdag voor het hof van beroep verscheen, verdedigde ze zich niet inhoudelijk. Integendeel: ze gaf de rechters een moreel lesje. Ze vroeg zich af hoe drie magistraten wisten wat correcte verpleegkundige handelingen zijn: “Bent u misschien een dokter?” en eiste vrijspraak. Een opmerkelijke strategie voor iemand die ook een invaliditeitsuitkering inde terwijl ze vrolijk bleef rondrijden als thuisverpleegster voor de nieuwe zorgfirma van haar eigen zoon.
En dit is nog maar wat er op tafel lag. De arbeidsauditeur onderzoekt op dit moment alweer een nieuw dossier, omdat de vrouw, intussen 51, opnieuw in een ander circuit actief zou zijn. Telkens dezelfde methode: declareren, cashen, en doorgaan alsof ze onschendbaar is.
Drie fraudeprocessen. Een strafblad dat langer is dan een openingsdans op een Turkse trouw. Een nieuwe vordering van 9 maanden cel en 31.000 euro terugbetaling. En toch: Mina A., met blur.
Stefanie Sander, die officieel nog van niks veroordeeld is? Voluit herkenbaar.
Als je daar een patroon in ziet, ligt dat volgens sommige media ongetwijfeld aan jou. Maar wie goed kijkt, weet beter: anonimiteit wordt vandaag niet meer bepaald door juridische regels, maar door politieke kleur, krantenkeuze en ideologische buikgevoelens.
En dat, beste lezer, is misschien wel de grootste fraude van allemaal. En nu maar hopen dat Mina Assabane geen partijkaart van Vooruit op zak heeft, of we krijgen straks weer een eenzijdig verzoekschrift in de bus.
