Een halve Vlaamse regering die tegelijk op de pot zit door een verdachte portie tonijn: je zou denken dat het een scène uit een slechte sitcom is. Maar het gebeurde gewoon, in het kabinet van Matthias Diependaele. En zoals dat gaat in de Wetstraat, werd zelfs dat gênante moment netjes omgebogen naar een uitleg waarom ministers… hun eigen kok nodig hebben. Want ja, zo leren we van Het Nieuwsblad: elke minister heeft er eentje. Niet alleen een kabinetschef voor de politiek, maar ook eentje voor de keuken. Prioriteiten, weet je wel.
“Het is goedkoper”, zeggen ze. Natuurlijk.
Volgens Herman De Croo is het simpel: een kok op het kabinet is logisch. Het zou goedkoper zijn dan constant op restaurant gaan, sneller werken en bovendien discretie garanderen. Want stel je voor dat ministers belangrijke gesprekken voeren terwijl iemand aan het tafeltje naast hen kan meeluisteren terwijl ze het hebben over dates met natuursterren. Onmogelijk.
Allemaal valabele argumenten. Op papier. Alleen: nergens zie je cijfers. Geen vergelijking. Geen transparantie. Gewoon de stelling dat het goedkoper is, en we moeten dat dan maar aannemen. Terwijl elke zelfstandige, elke werknemer met een drukke job ook perfect kan redeneren: “Een privékok zou mijn leven efficiënter maken”. Alleen… die betalen dat zelf.
Prestige, want dat hoort erbij
Het meest eerlijke moment in het hele verhaal komt misschien wel van De Croo zelf, die het heeft over “prestige”. We hebben mooie gebouwen, mooie zalen… en daar hoort blijkbaar ook een kok bij om buitenlandse gasten te imponeren.
Vertaling: het oog wil ook wat. En kijk, daar valt iets voor te zeggen. Diplomatie gebeurt nu eenmaal niet met een boterham met choco aan de vergadertafel. Maar het blijft een opmerkelijke redenering in een land waar tegelijk elke euro twee keer moet omgedraaid worden omdat het geld op is, toch als het over de burger gaat.
De kok als stille getuige
De verhalen van chef-kok Maria Landis, die jarenlang kookte voor premiers en toppolitici, zijn op zich goud waard. Ze kende de voorkeuren, de allergieën en waarschijnlijk ook de halve geheimen van de Wetstraat.
Discretie is daar het sleutelwoord. Wat op het kabinet gezegd wordt, blijft op het kabinet. Handig. Voor iedereen.
Maar tegelijk ook een systeem dat zich volledig achter gesloten deuren afspeelt. Geen pottenkijkers, letterlijk en figuurlijk.
Tijdswinst… die anderen ook graag zouden hebben
Een ander argument: ministers hebben geen tijd om uren op restaurant te zitten. Hun agenda’s zijn overvol, beslissingen moeten snel genomen worden.
Klopt. Alleen geldt dat voor ongeveer iedereen met een serieuze job. Probeer maar eens een zelfstandige, een arts of een bedrijfsleider te vinden die wél zeeën van tijd heeft. Die lossen dat op met een broodje achter hun laptop of een snelle hap tussen twee meetings. Geen kok die even een vers gerecht in elkaar flanst terwijl de vergadering vijf minuten uitloopt.
De echte vraag
Het punt is niet dat een kok per se absurd is. Het punt is dat het opnieuw een systeem is dat voor politici als vanzelfsprekend wordt beschouwd, terwijl er voor de rest alleen maar besparingen, besparingen en nog eens besparingen zijn.
En daar wringt het. Want het verhaal wordt gebracht als praktisch, efficiënt en budgetvriendelijk, maar voelt voor veel mensen als comfortabel, afgeschermd en vooral… niet voor hen bedoeld.
En dan nog dit
Misschien is de beste vraag niet eens of ministers een kok mogen hebben. Maar wel: waarom wordt dit gebracht als iets “normaals” waar niemand zich vragen bij moet stellen?
Zeker na een avond waarop diezelfde ministers collectief onderuitgaan door een bord vis dat duidelijk beter niet geserveerd was.
Misschien toch eens bellen naar Deliveroo, heren en dames van de regering. Gewoon zoals het plebs.
