“Made in Europe” of gewoon: paniek in Brussel?
Europa heeft het plots begrepen. Na jaren goedkope afhankelijkheid van China wil de EU opnieuw zelf produceren. Batterijen, zonnepanelen, technologie: wat cruciaal is, moet opnieuw van eigen bodem komen.
Het nieuwe plan klinkt simpel: wie subsidies wil, moet Europese componenten gebruiken. Geen Chinese onderdelen meer die de markt overspoelen en lokale industrie wegdrukken. Minder afhankelijkheid, meer controle.
Alleen: wat jaren werd opgebouwd, breek je niet af met één wet.
China speelt het gekwetste slachtoffer
De reactie uit Peking laat zich raden. Discriminatie, protectionisme, oneerlijke concurrentie — de klassieke woordenlijst wordt bovengehaald. En nee, ze hebben het dan niet over zichzelf.
China waarschuwt voor tegenmaatregelen. Met andere woorden: als Europa de deur op een kier zet voor zijn eigen industrie, dreigt Peking ze dicht te slaan voor Europese bedrijven.
Dat is rijkelijk ironisch. Want dezelfde Chinese economie draait al jaren op staatssteun, exportdumping en een ijzeren greep op strategische sectoren. Maar zodra Europa iets gelijkaardigs probeert, is het plots “oneerlijk”.
De hypocrisie van de vrije markt
De discussie legt een pijnlijke waarheid bloot: de vrije markt bestaat alleen zolang ze in het voordeel speelt van de sterkste.
China bouwde zijn economische macht op door massaal te subsidiëren en markten af te schermen. Europa keek toe, profiteerde van goedkope import en verloor intussen een stuk van zijn industriële ruggengraat.
Nu de rekening gepresenteerd wordt, wil Brussel bijsturen. Niet uit ideologie, maar uit noodzaak.
Te laat wakker geschoten
De vraag is niet of Europa gelijk heeft. De vraag is of het nog op tijd komt.
Want ondertussen is de afhankelijkheid structureel. Van batterijen tot zeldzame grondstoffen: China zit diep verankerd in de Europese keten. Die knip je niet zomaar door zonder economische pijn.
De zogenaamde “Made in Europe”-wet is dus minder een offensief dan een defensieve reflex. Een poging om controle terug te winnen in een spel dat al lang gespeeld wordt.
Iedereen wint. Tot iemand verliest.
Als Europa doorzet, volgt er reactie uit China. Handelsbeperkingen, tegenmaatregelen, diplomatieke spanning — het scenario ligt klaar.
Maar niets doen is geen optie meer.
Want wie afhankelijk blijft, verliest op termijn altijd.
Europa lijkt dat eindelijk te beseffen.
Alleen komt dat besef rijkelijk laat.
(Foto: Shutterstock)
