Eurosong bewijst wederom dat het politieker is dan ooit

Het Eurovisiesongfestival is door de jaren heen uitgegroeid tot de glitterende incarnatie van geopolitiek in een epaulettenkostuum. Wat ooit begon als een charmante poging om Europa via muziek te verenigen, voelt tegenwoordig meer als een internationale diplomatieke draaimolen waar muziek vooral dienstdoet als achtergrondmuziekje. Het lijkt meer en meer een multilaterale manier om het woke-gehalte van landen te showen, door een parade op te voeren van politieke steekspelletjes en morele schoonheidswedstrijden.

Een geopolitieke soap

Het stemgedrag bij het Eurovisiesongfestival leest als een open sollicitatie voor een cursus internationaal politiek toneel. Neem Griekenland en Cyprus – elk jaar weer een voorspelbare uitwisseling van de maximale twaalf punten, ongeacht welke bagger ze produceren. Of de politieke boycot-achtige negeeracties tussen landen met historische conflicten: Azerbeidzjan en Armenië lijken meer bezig met elkaar te ontwijken dan met muziek.

En wie kan Oekraïne’s overwinning in 2022 vergeten? Natuurlijk, het liedje was op zijn minst lollig, maar niemand kon eromheen dat het vooral de Russische invasie was die de uitslag dicteerde. Dat solidariteit met een land in oorlog belangrijk is, staat buiten kijf. Maar wanneer zo'n politieke keuze de muziek volledig naar de achtergrond duwt, voelt het hele festival aan als een verlengstuk van het journaal in plaats van een podium voor creativiteit.