De vrijdagavond in de Donkerlei in Mechelen verliep iets minder sereen dan een doorsnee aperitief met een kaasplankje. Rond acht uur schrikte de buurt op van een luide knal, gevolgd door een gevel die plots een luchtigere architectuur kreeg. Een woning kreeg het zwaar te verduren bij een explosie. Dat er geen gewonden vielen, mag gerust wonderbaarlijk genoemd worden.
Volgens woordvoerder Dirk Van de Sande van politiezone Rivierenland was de material damage geen kattenpis. De voordeur werd er zodanig uitgeblazen dat het ‘gat van de timmerman’ iets groter werd. Glas lag tot meters ver op straat en de ruiten van de buren trilden vrolijk mee.
De straat werd afgezet, zoals dat bij filmscènes met gele lintjes hoort, en het gerechtelijk labo trok ter plaatse om sporen te zoeken. Politie speurt intussen naar de oorzaak, maar achter de schermen gonst één theorie luider dan de rest: mogelijk hebben we hier alweer te maken met een link naar het drugsmilieu.
Dat klinkt stilaan als de openingszin van elk explosiebericht uit Antwerpen en omstreken. De voorbije maanden doken al vaker explosieven op als argument in ruzies tussen bendes. Afrekeningen gebeuren tegenwoordig niet meer met vuisten, maar met springstoffen die halve voorgevels wegblazen. Moeten die gasten dan echt met zo’n krachtpatserij uitpakken om een punt te maken?
Voorlopig geeft de politie niets prijs. Er wordt onderzocht wie er die avond iets te verstoppen had, en waarom het huis in de Donkerlei precies gekozen werd. Ondertussen blijft de buurt achter met enkele nerveuze zuchten en een voordeur die dringend aan vervanging toe is.
Bij P-magazine stellen we ons één vraag: hoelang blijft Mechelen, net als Antwerpen, speelterrein voor explosieve boodschappen van drugslui? En wanneer mogen buurtbewoners gewoon weer met een gerust hart hun deurbel horen, zonder te vrezen dat de voordeur samen met de bel richting Orion vertrekt?
