Grote woorden, kleine daden.
Al weken loopt de spanning op binnen de regering over de vraag hoe België zich moet positioneren tegenover de oorlog in Gaza. Stoere verklaringen vlogen over en weer: socialisten en christendemocraten dreigden met blokkades, Vooruit kondigde parlementaire rebellie aan, en MR waarschuwde voor een val van de regering. Toch mondde het veelbesproken kernkabinet niet uit in een doorbraak of een breuk. Er kwam enkel uitstel. Volgende week volgt een nieuwe vergadering, maar het contouren van een typisch Belgisch compromis tekenen zich al af.
De honden blaffen, en de karavaan trekt voorbij
Tijdens de zomer leek de kans reëel dat het dossier zou ontsporen. Vooruit-vicepremier Frank Vandenbroucke en minister van Buitenlandse Zaken Maxime Prévot (Les Engagés) vroegen een krachtiger signaal: sancties tegen Israël en een snelle erkenning van Palestina. MR en N-VA hielden echter voet bij stuk. Bart De Wever sloot zelfs expliciet uit dat België Palestina zomaar zou erkennen, “zinloos en contraproductief” volgens hem.
Op papier leken de posities onverzoenbaar. Maar achter de schermen bleek vooral dat niemand zin heeft om de regering te laten struikelen over Gaza. Het is een thema dat emotioneel en moreel geladen is, maar tegelijk te weinig electoraal voordeel oplevert om een coalitiecrisis op te rechtvaardigen. Belgischer wordt het niet.
De Belgische landingsbaan
Het compromis ligt voor de hand en klinkt vertrouwd: geen snelle erkenning van Palestina, maar wel symbolische maatregelen die het gezicht van de linkse partijen redden. Een mogelijk inreisverbod voor een handvol extreemrechtse Israëlische ministers, een expliciete verwijzing naar het streven naar erkenning via Europa, en de ondertekening van de New York Declaration. Dat laatste biedt een impliciete erkenning zonder dat België formeel een stap verder gaat.
Het is een schoolvoorbeeld van hoe Belgische compromissen werken: elke partij claimt winst, terwijl de inhoudelijke verschuiving minimaal blijft. Vooruit, CD&V en Les Engagés kunnen zeggen dat ze Israël niet ongemoeid laten, N-VA en MR kunnen triomferen dat een formele erkenning van Palestina van de baan is.
Symboliek in plaats van strategie
De nota van minister Prévot staat vol mogelijke pistes: sancties op wapenleveringen, pleidooien voor Europese maatregelen, toezicht op doorvoer. Maar het wordt allemaal verpakt in een vaagheid die typisch Belgisch is: veel opties, weinig harde keuzes. Het dient vooral om tijd te kopen tot de VN-vergadering in september, waar België zich hoe dan ook zal moeten positioneren.
Wat hebben we vandaag geleerd?
Wat zich aftekent is geen principiële koerswijziging, maar een politiek compromis. België kiest niet voor een uitgesproken kant in het conflict, maar voor een constructie waarin iedereen iets kan verkopen aan zijn achterban. Gaza wordt alzo niet behandeld als een geopolitieke crisis, maar als een binnenlandse evenwichtsoefening.
Het toont opnieuw dat Belgisch beleid vaak neerkomt op het verpakken van onenigheid in een compromis dat meer symbolisch dan strategisch is. Niet de vraag hoe België écht verschil kan maken in Gaza staat centraal, maar hoe men een regeringscrisis kan vermijden zonder gezichtsverlies.
Met andere woorden: de gruwel in het Midden-Oosten wordt netjes geklasseerd tot een Belgisch compromisdossier. En dat is geen beleid, dat is politieke boekhouding in internationale verpakking.
(Foto: Didier Lebrun/Photo News)
