Je moet het hen nageven bij HLN. Geef hen een voetbalwedstrijd, een pretpark, een fles champagne, een beursintroductie of een waterglijbaan en als Marc Coucke ergens in de buurt rondloopt, eindigt hij gegarandeerd als de grote held van het verhaal.
Deze week gebeurde dat opnieuw. Aanleiding was een subsidie van 11 miljoen euro die niet zal worden opgenomen voor een nieuw project in Pairi Daiza. Een interessant dossier, want het raakt aan een veel grotere vraag: waarom strooit de overheid überhaupt nog met miljoenen aan subsidies voor projecten die blijkbaar ook zonder dat geld kunnen doorgaan?
Maar dat is niet het verhaal dat HLN vertelt. Nee, daar wordt het al snel een lofzang op Marc Coucke. Volgens politiek journaliste Isolde Van den Eynde begrijpt hij de financiële toestand van Wallonië beter dan de meeste politici. Een ondernemer die het algemeen belang boven zijn eigen portemonnee plaatst. Een soort begrotingsheilige dus.
Alleen is er een klein probleem. Het gaat, anders dan HLN het schetst, niet om Marc Coucke die persoonlijk een enveloppe met 11 miljoen euro terugstuurt naar Namen. Het gaat om een onderneming waarin hij volgens het Staatsblad ongeveer 30 procent van de aandelen bezit. Dat is toch een iets minder romantisch beeld dan de eenzame ondernemer die heldhaftig afstand doet van een fortuin.
Maar goed, details hebben nog nooit een goed heldenverhaal in de weg gestaan. Het interessante is dat niemand lijkt te vragen waarom die subsidie überhaupt bestond. Als een project blijkbaar perfect levensvatbaar is zonder 11 miljoen euro overheidsgeld, dan zegt dat misschien meer over het subsidiebeleid dan over de morele kwaliteiten van de aandeelhouders.
Dat is namelijk het echte verhaal. Niet dat iemand nee zegt tegen een subsidie. Wel dat de overheid klaarblijkelijk miljoenen heeft voorzien voor een project dat die steun niet nodig blijkt te hebben. Dat is een veel ongemakkelijkere vraag. Want dan gaat het niet langer over één ondernemer, maar over een systeem waarin subsidies soms worden uitgedeeld alsof ons land een begrotingsoverschot van miljarden heeft. Nochtans is ‘t geld op: Bart De Wever heeft het zelf gezegd.
Maar dat levert natuurlijk minder heroïsche columns op. En dus krijgen we opnieuw een verhaal waarin Marc Coucke niet gewoon een ondernemer is die een zakelijke beslissing neemt, maar een visionair die de financiële realiteit beter begrijpt dan de politiek.
Volgende week weigert hij misschien een gratis barbeque en verschijnt er in HLN een analyse over hoe hij daarmee het klimaat gered heeft.
