Sommige artikels verschijnen niet toevallig op een bepaald moment. Dat gevoel krijg je ook bij het gigantische HLN-stuk over ex-Anderlechtmanager Herman Van Holsbeeck, waarin opnieuw breed wordt uitgepakt met briefjes van 500 euro, Delhaize-zelfscans, Rolexen, cash geld, carwashes, luxehemden en een bankkluis die “te klein werd”.
Allemaal sappige details natuurlijk. Alleen is er één probleem: veel van die elementen zijn helemaal niet nieuw.
Dat dossier sleept al jaren aan. De verklaringen over de briefjes van 500 euro dateren uit het onderzoek van jaren geleden. Ook de verhalen over de Rolexen, de cash en de luxegeschenken circuleren al lang in het Belgische voetbalmilieu en in gerechtelijke documenten.
Dus rijst automatisch een interessante vraag: waarom wordt dit allemaal net nú opnieuw zo breed uitgesmeerd?
Wel, toevallig, of misschien niet zo toevallig, staat volgende week het proces op de agenda rond de verkoop van RSC Anderlecht, waarbij Marc Coucke zich opgelicht voelt door Van Holsbeeck en anderen.
En plots leest dat HLN-artikel helemaal anders. Dan voelt het niet meer als: “nieuw onthullend onderzoek.”
Maar eerder als: “We gaan het publiek nog eens goed herinneren wat voor figuur Van Holsbeeck volgens het dossier is.” Dat is een subtiel maar gigantisch verschil.
Want tegen dat de gemiddelde lezer ‘zwart geld, Rolexen, briefjes van vijfhonderd euro, carwash, selfscan en een bankkluis die te klein werd voor de gigantische berg cash’ gelezen heeft, is de publieke opinie al deels gevormd. Dan maakt het juridisch onderscheid tussen het oude fraudedossier en het proces rond Coucke voor veel mensen nauwelijks nog uit. Dan hebben de mensen al lang zoiets van ‘den Herman is ne foefelaar, hij zal die brave Coucke ook wel gerold hebben’. En laat dat nu net de kracht van framing zijn.
Niet noodzakelijk liegen. Niet noodzakelijk zaken verzinnen. Maar wel oude elementen opnieuw maximaal uitvergroten op een strategisch moment zodat de emotionele context rond een persoon opnieuw helemaal geladen wordt.
Dat HLN daarbij opvallend dicht tegen het kamp van Coucke aanleunt, is trouwens geen geheim meer. Wie de voorbije jaren de berichtgeving rond Anderlecht volgde, weet perfect dat Coucke in bepaalde media vaak opvallend mild behandeld wordt. Terwijl tegenstanders of voormalige bondgenoten geregeld publiek gefileerd worden nog voor een rechter uitspraak doet.
En nogmaals: misschien is Van Holsbeeck schuldig aan alles wat hem verweten wordt. Misschien zelfs aan méér. Dat is niet het punt. Het punt is dat journalistiek en publieke beïnvloeding steeds meer in elkaar lijken over te lopen. Want wanneer een jarenoud dossier plots opnieuw paginagroot wordt uitgesmeerd exact op het moment dat een proces eraan komt waarin Marc Coucke betrokken partij is, dan mag daar best eens een kritische vraag over gesteld worden.
Zeker in een medialandschap waar sommige miljardairs blijkbaar niet alleen voetbalclubs bezitten… maar ook een bijzonder comfortabele megafoon lijken te hebben.
