Van pronkstuk tot probleem: waarom zelfs Gheysens’ Gentse hoofdkwartier niet gespaard blijft.
Twaalf jaar na de feestelijke opening van de Ghelamco Arena blijft er van het Gentse machtscentrum van Paul Gheysens vooral symboliek over. De Mercedes-Maybach staat nog geregeld voor de deur, het hoofdkwartier van Ghelamco is er nog gevestigd, maar het tijdperk waarin de volledige Arteveldesite fungeerde als het onbetwiste bolwerk van Gheysens, is verleden tijd. Wat ooit werd gepresenteerd als “de beste investering ooit”, oogt vandaag vooral als een geleidelijke ontmanteling.
Van paradepaardje tot afbouwscenario
De bouw van de arena in 2013 betekende de doorbraak van Gheysens in België. Ghelamco financierde het stadion grotendeels zelf en koppelde er zijn naam aan voor een bedrag dat onder de marktprijs lag, maar politiek en commercieel werd verzilverd. Rond het stadion groeide een vastgoedecosysteem dat haast volledig uit Ghelamco-activa bestond: kantoren, handelszaken, hotel, parkeerruimte en landmarkgebouwen zoals de Blue Towers.
Het project gaf Gheysens internationale uitstraling. Op vastgoedbeurzen werd hij aangesproken als stadionbouwer, zijn merknaam stond prominent in de skyline van Gent en fungeerde als hefboom voor nieuwe projecten. De boodschap was duidelijk: Ghelamco was gekomen om te blijven.
Einde van de illusie van permanent bezit
Dat beeld is intussen fundamenteel bijgesteld. Het aflopen van het sponsorcontract in 2023 betekende een eerste breuklijn. Ghelamco bleek niet langer bereid, of in staat om de gevraagde prijs te betalen voor naamgeving van het stadion. De letters verdwenen van het dak. De arena kreeg een nieuwe naam. Het was meer dan een cosmetische ingreep: het was het zichtbare begin van een terugtocht.
Sindsdien verkoopt Ghelamco systematisch activa op en rond de site. De Blue Towers, jarenlang het pronkstuk van de portefeuille, gingen van de hand. De BricoPlanit en bijhorende parkeerinfrastructuur volgden. De handelsruimtes onder de tribunes werden verkocht. Het hotel was al langer weg. Wat resteert, is een versnipperd belang, zonder dominante positie.
Zelfs het eigen hoofdkwartier staat ter discussie
Vandaag staat zelfs het businesscenter MeetDistrict in de etalage. Ook de verkoop van de eigen Ghelamco-kantoren wordt niet langer uitgesloten. Dat een bedrijf zijn eigen zenuwcentrum in overweging neemt om te gelde te maken, is zelden een teken van strategische expansie. Het wijst op noodzaak, niet op keuze.
Ghelamco behoudt nog een minderheidsbelang in de stadionbeheerder, maar de greep op de Arteveldesite is herleid tot een restpositie. De site die ooit symbool stond voor macht, continuïteit en groei, is gereduceerd tot een reeks af te bouwen dossiers.
Vastgoedrealiteit haalt bravoure in
De achtergrond is bekend. Net als andere grote spelers kreeg Ghelamco zware klappen door stijgende rente, afwaarderingen en stilvallende transacties. Waar het bedrijf jarenlang opereerde vanuit zelfvertrouwen en schaalvoordeel, overheerst vandaag voorzichtigheid. Activa worden verkocht, investeringen teruggeschroefd, risico’s vermeden.
Dat is rationeel, maar het staat haaks op het imago dat jarenlang werd gecultiveerd. Het contrast tussen de woorden van toen en de daden van nu is scherp.
Antwerp als holle spiegel van de beperkingen
Ook bij Royal Antwerp FC zijn de gevolgen zichtbaar. Waar Gheysens de club jarenlang overeind hield met kapitaalinjecties, is de geldkraan dicht. Antwerp moet zelfbedruipend worden. Financieel verdedigbaar, maar sportief pijnlijk. De kritiek van supporters is ongewoon scherp voor een voorzitter die de club weer op de kaart zette.
De realiteit is dat ook hier de ruimte verdwenen is. De man die groot durfde denken, moet nu consolideren.
Hoogmoed en de onvermijdelijke correctie
De Gentse arena was geen mislukking. Ze was een succes — maar ook het startpunt van een overschatting van duurzaamheid. Wat als een permanent bolwerk werd voorgesteld, bleek afhankelijk van gunstige marktomstandigheden, goedkope financiering en voortdurende groei.
Vandaag brokkelt dat bouwwerk af. Niet abrupt, maar systematisch. Zelfs het eigen kantoor staat in de etalage. Het roept de vraag op of de grenzen van het model te laat werden erkend.
Niet alles wat groots begint, blijft groot. Soms volgt op ambitie onvermijdelijk de correctie. En soms blijkt hoogmoed geen morele fout, maar een zakelijke vergissing.
(Foto: jov20250517-3892 /Orange Pictures/Photo News)
