Vier doden, zwaargewonde kinderen en een overweg die al langer vragen opriep: het drama laat niemand onberoerd.
In Buggenhout hing dinsdag geen gewone stilte. Het was het soort stilte die door merg en been gaat. Een stilte waarin sirenes nog nazinderen, mensen fluisteren in plaats van praten en iedereen naar dezelfde vraag zoekt: hoe kan zoiets gebeuren?
Kort na 8 uur veranderde een gewone schoolochtend in een nachtmerrie. Een schoolbus met kinderen uit het buitengewoon onderwijs werd aan een overweg gegrepen door een trein. Vier mensen kwamen om het leven: de chauffeur, een begeleider en twee jongeren van amper 12 en 15 jaar oud. Vijf andere kinderen raakten zwaargewond.
Voor een gemeente van amper 15.000 inwoners voelt dat als een mokerslag.
Aan het gemeentehuis hangen de vlaggen halfstok. In de school Richtpunt, waar de kinderen les volgden, heerste volgens burgemeester Geert Hermans een “ijzig stille” sfeer. Woensdag opent de gemeente een rouwregister. Want wanneer een drama kinderen treft, wordt zelfs een drukke gemeente plots muisstil.
Eén knal en alles veranderde
Buurtbewoners beschrijven haast identieke scènes. Een harde klap. Daarna sirenes. Veel sirenes.
Mensen die aanvankelijk dachten dat het geluid van werken kwam, beseften pas seconden later dat er iets veel erger gebeurd was. Wie dichter bij de spoorweg woonde, zag al snel de chaos: een vernielde bus, hulpdiensten die massaal toestroomden en een spoorlijn die veranderde in een rampzone.
Voor velen kwam het nieuws extra hard binnen omdat het om een schoolbus ging. Kinderen die ’s morgens vertrekken richting school horen veilig terug thuis te komen. Punt.
Overweg stond al langer bekend als gevaarlijk
Hoewel het onderzoek nog loopt, raken stilaan meer details bekend over de omstandigheden van het ongeval. Volgens Infrabel stonden de slagbomen neer en werkte het rode waarschuwingslicht correct. Camerabeelden zouden tonen dat de bus eerst een slagboom raakte voor de trein insloeg.
Maar in Buggenhout klinkt tegelijk ook een andere boodschap: die overweg stond al langer bekend als problematisch. Drukke ochtendspits, verschillende wegen die samenkomen en slagbomen die niet de volledige doorgang afsluiten. Volgens buurtbewoners proberen automobilisten er geregeld nog snel tussendoor te glippen wanneer de bellen al rinkelen.
Een gewoonte die dinsdag dramatisch fout afliep.
Ook treinreizigers blijven achter met beelden die niet verdwijnen
De trein reed op het moment van de botsing richting station en was al aan het vertragen. De machinist probeerde nog te remmen, maar kon een impact aan 90 kilometer per uur niet meer vermijden.
Passagiers spreken over een enorme schok, kapotte ramen en pure paniek in de eerste minuten na de crash. Sommigen zagen de bus letterlijk weggeslingerd worden. Niemand op de trein raakte fysiek gewond, maar de mentale klap was groot — zowel voor reizigers als voor treinpersoneel.
Het treinverkeer tussen Dendermonde en Londerzeel lag urenlang stil terwijl experts en hulpdiensten ter plaatse bleven werken.
Een dorp dat opnieuw beseft hoe snel alles kantelt
Heel de dag werd Buggenhout overspoeld door camera’s, satellietwagens en buitenlandse media. Wereldnieuws, plots in een rustige Vlaamse gemeente.
Maar achter de headlines blijft vooral een gemeenschap achter die probeert te begrijpen hoe een gewone schoolrit kon eindigen in een nationale tragedie.
In cafés, aan voortuinen en op straat ging het dinsdag nergens anders meer over. Niet over politiek, niet over het weer, niet over voetbal. Alleen over die ene klap aan de overweg.
En over de wetenschap dat sommige ouders dinsdagochtend hun kinderen uitzwaaiden zonder te weten dat het de laatste keer zou zijn.
(Foto: Bert Van Den Broucke/Photo News)
