Het blijft een wonderlijk fenomeen in de politiek: sommigen vallen op hun gezicht en komen terug recht met een grotere titel op hun visitekaartje. Alexander De Croo is zo iemand. Hij was premier met een stemmenaantal dat zelfs een Chiroleider niet jaloers maakt, noemde ooit zelf zo’n premier een ‘dweil van de regering’… en werd daarna precies dat. Maar kijk: nu wordt hij onder-secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
Belgische logica bestaat niet. Internationale logica blijkbaar nóg minder.
De Croo voelde zich altijd al thuis op het wereldtoneel. Niet op de kermis van Brakel, daar mag binnenkort iemand anders de kraampjes openen, maar op plekken waar camera’s, wereldleiders en canapéhapjes te vinden zijn. Als minister van Ontwikkelingssamenwerking stond hij al handjes te schudden op podia waar Beyoncé en Ed Sheeran langskwamen. Als premier zocht hij steevast het buitenland op, want daar spreken ze tenminste over ‘global leadership’ en niet over ‘waar blijft uw begroting, meneer?’
Toen de topjob bij de ontwikkelingsorganisatie UNDP vrijkwam, heeft niemand echt op tafel geslagen en geroepen: “Wij moeten Alexander hebben!”. Maar toch was hij plots kandidaat. Niet officieel van België, want wij steunden tegelijk liever een andere Belgische kandidaat voor een andere VN-post, maar dat hield hem niet tegen.
Terwijl de Belgische diplomatie zijn naam fluisterde, schreeuwde hij hem zelf in alle wandelgangen van New York. Vergaderzaaltjes regelen, ambassadeurs charmeren, stevig lobbywerk en vooral: aanwezig zijn waar de camera’s draaien. De internationale elite eet hem niet met vork en mes, maar ze lusten hem wel.
En zo geschiedde. Vanuit een ontslagnemende regering recht naar een baan met 23.000 mensen onder hem, 5 miljard dollar budget en kantoor met skyline-zicht. Voor iemand die in België graag struikelde over politieke tegenslag, blijkt hij een meester in landingen op zachte tapijten.
De Croo’s opvallendste politieke momenten (zoals wij ze ons herinneren)
De ‘dweil’-theorie
Jaren geleden verklaarde hij: een premier met weinig stemmen is een dweil van de regering.
Fast forward: hij werd premier mét weinig stemmen. De mop schreef zichzelf.
De selfie-premier
Als hij tussen twee internationale vergaderingen even in België was, voelde het alsof hij op doorreis was. Soms vroegen we ons af: wie bestuurt dit land? Een premier? Of de automatische piloot?
De grote digitale belofte
België zou digitaal koploper worden. We kregen: QR-codes, een app die soms werkte…
De begrotingsgoochelaar
Zijn regering ‘stelden orde op zaken’. Dat wil zeggen: het gat in de begroting is nu zo groot dat je er met gemak een heel windmolenpark in kwijt kunt.
De man van ontwikkelingssamenwerking
Hij gaf miljoenen steun aan internationale projecten. Thuisfront vroeg zich af: wanneer komen wij eens aan de beurt?
De campagnevoerder in chief
In België: slappe peilingen. In New York: dineren met premiers. Netwerkpunten verzamelen alsof het Pokémonkaarten zijn.
De liefhebber van fijne vleeswaren
Maar wij blijven ‘m natuurlijk vooral herinneren als de man die een blauwtje liep bij de Italiaanse pornoster Eveline Dellai en die 10.000 euro zwijggeld onder tafel schoof: een avontuur waarvan de mainstream media doen alsof het nooit heeft plaatsgevonden, maar waarin wij toeschouwer vanop de eerste rij waren.
