Al dagen zit Armitta Abassi zonder nieuws over haar broer en haar familie in Teheran. De Iraanse, die al dertig jaar in ons land woont, leeft in een emotionele achtbaan. "Bang, blij... Ik ben het allebei, soms binnen één en dezelfde minuut." Armitta Abassi (40) woont in Gistel en werkt in een kinderkledingzaak in Nieuwpoort. Ze ziet er op het eerste gezicht uit als een gewone Vlaamse buurtbewoner, maar de voorbije dagen zijn allesbehalve gewoon. Haar broer en de rest van haar familie zitten in Teheran, en ze heeft al dagen geen enkel bericht van hen ontvangen. Internet en telefoon werden door het regime platgelegd nadat de bevolking de straat op trok om het einde van de ayatollahs te vieren.
"Leeft hij nog? Ik weet het niet"
"Toen de mensen de dood van Khamenei op straat gingen vieren, heeft het regime het internet en het telefoonverkeer platgelegd", vertelt Armitta. "Leeft mijn broer nog, ligt hij in een ziekenhuis, is hij dood? Ik weet het niet. Niemand hier in het Westen slaagt erin om iemand te bereiken. Allemaal wachten we tot er eens een vinkje bij onze WhatsApp-berichten verschijnt."
Ze weet bijna zeker dat haar broer de straat is opgegaan. "Tijdens de protesten in januari was hij er ook bij. Hij is toen een jeugdvriend verloren, en toch zei hij: 'Je had erbij moeten zijn, Armitta, het was zo mooi.' Voor een Vlaming is dat ondenkbaar — dat je in zo'n situatie, waarin een vriend wordt doodgeschoten, toch ook vreugde kan voelen. Maar wij weten niet wat het is om nooit echte vrijheid te hebben gekend."
Vluchtte op haar tiende voor de ayatollahs
Armitta was tien jaar oud toen ze in 1995 met haar moeder en oudste zus vanuit Teheran naar België verhuisde. Haar moeder — van beroep expert-proever van kaviaar — was gescheiden, en het leven voor een alleenstaande vrouw in het Iran van de ayatollahs was vernederend. "Geld had ze niet te kort, maar overal botste ze op muren en werd er op haar neergekeken. Ze wilde dat haar dochters opgroeiden in een land waar vrouwen dezelfde rechten hebben als mannen."
Dertig jaar later is Armitta getrouwd met een Belg en moeder van twee kinderen. Ze keerde nooit terug naar Iran. "Mijn moeder ook niet. Zolang de ayatollahs het er voor het zeggen hebben, zetten wij daar geen voet."
Tachtig procent tegen het regime
Het regime heeft naar verluidt al duizenden mensen vermoord die op straat kwamen vieren. Armitta schat dat tachtig procent van de negentig miljoen Iraniërs tegen het regime is. "En bijna allemaal willen die dat Reza Pahlavi, de zoon van de sjah, het nu overneemt."
Ze begrijpt dat mensen in het Westen dat soms moeilijk begrijpen. "Trump en Netanyahu hebben hier geen al te beste naam, maar je mag niet vergeten dat Israël het enige land is dat Iran in de oorlog met Irak heeft geholpen, en dat Trump de eerste Amerikaanse president is die écht iets doet om de ayatollahs van de macht te verdrijven. Naïef zijn we niet: de meeste Iraniërs beseffen goed dat de VS hieraan willen verdienen. Maar Iran heeft veel grondstoffen, we kunnen zaken doen, en daar gaan we in de eerste plaats zelf beter van worden."
Middenklasse die kip niet meer kan betalen
De onvrede van de bevolking heeft ook een economische oorzaak. Haar broer hoort bij de middenklasse, hij werkt in het bedrijf van hun vader, dat zaagbladen maakt voor grote zaagmachines. En toch: hij heeft er een tweede job moeten bijnemen. Zijn vrouw werkt in een kapsalon, zijn studerende zoon doet bijverdiensten in een koffiebar. "En nog hebben ze niet genoeg geld om kip of vlees te kopen. Ook dát kunnen de mensen niet meer verkroppen."
"Hopelijk ontmoeten mijn kinderen ooit hun oom"
Ondanks alles bewaart Armitta haar hoop. Haar twee kinderen spreken zowel Nederlands als Farsi. "De dag dat Iran opnieuw vrij en democratisch is, zullen zij dat prachtige land van hun mama en hun oma bezoeken. En hopelijk, hopelijk, hopelijk, zullen ze dan ook hun oom en tante en neefje ontmoeten."
Tot die dag wacht ze op een vinkje in WhatsApp.
