Georges Clooney wie? Biden wist het niet meer, en zijn entourage ook niet.
Op een fondsenwerving in juni 2024 kwam een trouwe bondgenoot van de Democraten - ene georgs Clooney - oog in oog te staan met een president die hem niet herkende. Joe Biden heette die president. Hij zou ooit een man zijn geweest met scherpe tong die met blinkend gebit zijn tegenstanders over de hekel haalde. helaas, dat was toen de dieren nog spraken. Hij herkende Clooney niet. Niet één keer. Niet twee keer. Maar herhaaldelijk moest hem worden ingefluisterd wie de grijs wordende Hollywoodgod naast hem was. Het was pijnlijk. Het was gênant. En het was de ultieme ontmaskering van een president die al lang geen president meer was.
Dat moment, zo blijkt nu, was slechts het topje van een trieste ijsberg. In ‘Original Sin’, het explosieve boek van CNN’s Jake Tapper en Axios-verslaggever Alex Thompson, wordt het beeld geschetst van een president wiens fysieke en mentale aftakeling jarenlang zorgvuldig werd dichtgemetseld met excuses, scripts en leugens. De Democratische partij dat ooit het kamp was van transparantie en progressieve hervorming, werd een politbureau pur sang – hermetisch gesloten, afgeschermd van de werkelijkheid, en vooral: bezeten door het eigen voortbestaan.
De grote doofpot van Delaware
Wat Tapper en Thompson onthullen, is geen klassieke politieke doofpot met seks, drugs en steekpenningen. Nee, de echte bom in dit boek is veel grimmiger: een president die zijn verstand verliest terwijl zijn entourage doet alsof hij gewoon wat vergeet omdat hij wat ouder wordt. Zoals bij die andere fondsenwervingsavond, waar Biden zelfs zijn meest naaste medewerkers met elkaar verwarde. Mike Donilon? Kate Bedingfield? Geen idee wie dat zijn. En tijdens een overleg dacht hij even dat Texas in Alabama lag. Of andersom. Ach ja, die zuidelijke staten lijken ook allemaal op elkaar...
De ironie is dat het Witte Huis ondertussen deed alsof er niets aan de hand was. De man die in besloten vergaderingen naar verluidt messcherpe analyses afleverde, moest in het openbaar grotere passen nemen. Optisch bedrog als strategie. Maar achter gesloten deuren heerste vooral paniek. Ooggetuigen spraken van een bijna “katatonische” president, die urenlang als een standbeeld zat te staren, af en toe knipperend.
De leugen als beleid
Het beeld dat de auteurs schetsen is er een van collectieve ontkenning. Journalisten kregen ingestudeerde praatjes te horen. Bijeenkomsten waren tot in de puntjes geregisseerd – zelfs als er geen camera’s draaiden. ie binnen de muren van het Witte Huis wél de guts had om vragen te stellen, werd subtiel de mond gesnoerd. “Jill gaat dit niet leuk vinden,” zou vertrouweling Anthony Bernal hebben gezegd toen iemand voorzichtig de mentale toestand van de president ter sprake bracht. Geen inhoudelijk antwoord. Enkel een waarschuwende blik. Want Jill, de First Lady, was niet zomaar een echtgenote – ze was Bidens laatste linie, zijn cerberus, zijn persoonlijke propagandamachine.
Jill Biden: van First Lady tot laatste verdedigingsmuur
Volgens ‘Original Sin’ heeft Jill Biden een centrale rol gespeeld in het verdringen van de waarheid. Terwijl invloedrijke donoren, partijstrategen en adviseurs intern signalen afgaven dat Biden beter de eer aan zichzelf kon houden, bleef Jill de geoliede façade verdedigen. De vrouw die ooit als educator streed voor kennis en openheid, werd de grootste blocker van zelfreflectie binnen de partijtop. Loyaliteit boven rationaliteit. En dus bleef de karavaan verder hobbelen, blind voor de storm aan de horizon.
De democratische zelfmoord in slow motion
Clooney - nochtans een van Bidens trouwste metgezellen - trok uiteindelijk zelf aan de alarmbel – publiek, via The New York Times. “De Joe Biden die ik drie weken geleden ontmoette, was niet de Joe van 2010,” schreef hij. Het was geen revolutie, maar een wanhoopskreet. Eentje die veel te laat kwam. Want drie weken eerder had Biden zichzelf al finaal gediskwalificeerd in het eerste grote tv-debat met Donald Trump – een optische crash waarin de president mompelde, haperde, en de wereld liet zien wat zijn naasten al jaren zagen: de man was op.
En toch durfde bijna niemand dat hardop te zeggen. Tapper en Thompson verzamelden meer dan tweehonderd stemmen uit de Democratische inner circle. Velen spraken, maar wilden niet geciteerd worden. Anoniem. Uit angst. Uit schaamte. Of uit pure politieke lafheid. Want wie openlijk de toestand van Biden benoemde, werd weggezet als verrader. En zo raakte de partij verstrikt in een zelfgeweven web van stilzwijgen en schijn.
Trump lachte zich kapot
Het resultaat? Een presidentskandidaat die nauwelijks wist wie hij was, een partij die deed alsof er niets aan de hand was, en een Republikeinse uitdager die zich kapot lachte terwijl zijn tegenstander live op televisie aan het verdwijnen was. Joe Biden nam achteraf de verantwoordelijkheid op zich voor de overwinning van Trump. Maar zoals Tapper en Thompson tonen: die verantwoordelijkheid ligt bij een hele partij die jarenlang met open ogen de verkeerde kant op keek.
De Democraten hadden de kans om hun leider waardig te laten afscheid nemen. In plaats daarvan maakten ze hem tot tragische hoofdrolspeler in een politieke tragedie, waarin de slotscène niet eindigde met applaus, maar met gegeneerde stilte. Zelfs George Clooney kon het niet meer rechttrekken. En als zelfs Batman afhaakt, weet je: het spel is uit.
(Fotomontage: YouTube)
